Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 6 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur.
Ik waarschuw al lang dat de openlijke betrokkenheid van de Europeanen bij de oorlog tegen Rusland er op een gegeven moment toe moet leiden dat Rusland hierop reageert. Bron artikel
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
Het is immers niet alleen zo dat Polen, de Baltische staten en Finland Oekraïne niet verhinderen hun luchtruim te gebruiken voor aanvallen op doelen in Rusland, maar blijkbaar worden er ook vanuit de Baltische staten drones gelanceerd voor aanvallen op Rusland.
En alsof dat nog niet genoeg is, worden de drones en raketten die in Rusland inslaan helemaal officieel in Europa geproduceerd en door Europa betaald. En aangezien Oekraïne geen eigen satellietverkenning heeft, hoef je geen helderziende te zijn om te begrijpen wie Oekraïne daarvoor de doel- en verkenningsgegevens levert, temeer daar de westerse landen dat ook helemaal niet verbergen, schrijft Thomas Röper.
De Russische deskundige Karaganov pleit al lang ervoor dat Rusland vanaf het begin hard had moeten reageren op de kleine escalatiestappen die hebben geleid van de levering van kogelvrije vesten in maart 2022 tot de levering van tanks, langeafstandsraketten en gevechtsvliegtuigen. En indien nodig zelfs met het inzetten van een kernwapen, om de Europeanen te laten zien dat Rusland het serieus meent.
Inmiddels geven steeds meer Russische deskundigen Karaganov gelijk en geven ze toe dat – als de Russische regering in 2022 naar hem had geluisterd – de oorlog waarschijnlijk snel zou zijn beëindigd, omdat het Westen dan niet zou hebben durven deelnemen aan de oorlog op zo’n openlijke manier. De Europeanen interpreteren het Russische geduld echter als zwakte en voelen zich genoodzaakt om steeds openlijker deel te nemen aan de oorlog tegen Rusland.
Nu heeft Fjodor Lukjanov, het hoofd van de beroemde Valdai-conferentie en een van de toonaangevende Russische geostrategen, zich in een interview bij dit koor aangesloten, wat opmerkelijk is omdat Lukjanov eigenlijk bekend staat om zijn de-escalerende houding. Ik heb het interview vertaald.
Begin van de vertaling:
Fjodor Lukjanov: Halfslachtige maatregelen volstaan niet, want Europa verbergt niet langer dat het oorlog voert tegen Rusland
Terwijl de Europeanen ontspannen koffie drinken en hun staatshoofden oorlogje “spelen“, hebben de VS besloten de nagedachtenis aan hun belangrijkste havik, Lindsey Graham, te vereeuwigen door de goedkeuring van hun strengste sanctiewet tegen Rusland. Het Westen is niet langer bang voor rode lijnen, wat betekent dat het tijd is dat Rusland nu ook doelen buiten Oekraïne aanvalt.
Fjodor Lukjanov, voorzitter van het presidium van de Raad voor Buitenlands en Defensiebeleid, sprak zich hierover uit in een interview met Ukraina.ru.
De EU zal vanaf maart 2027 geen dienstplichtigen uit Oekraïne meer als vluchtelingen opnemen, zo maakte de persdienst van de Raad van de EU op 15 juli bekend.
Al op 14 juli had Donald Trump tijdens een officiële ontmoeting met de Iraakse premier Ali al-Zaidi in het Witte Huis gereageerd op het wetsvoorstel inzake sancties tegen Rusland, dat was ingediend door wijlen Lindsey Graham: “Er is een goede kans dat dit gebeurt.“
Vraag: De nieuwe versie van het wetsvoorstel van Graham lijkt afgezwakt wat betreft de secundaire sancties tegen China en India. Kan men zeggen dat de pogingen om Rusland te isoleren zijn mislukt en dat de VS gedwongen zijn zich terug te trekken?
Lukjanov: Over deze sancties is lang gesproken.
De overleden senator Graham heeft vorig jaar herhaaldelijk verklaard dat alles klaar was en dat de president op het punt stond het document te ondertekenen, maar toen is alles “op niets uitgelopen“. Nu zou zijn onverwachte overlijden vreemd genoeg als katalysator kunnen dienen: Trump heeft al verklaard dat de nagedachtenis aan zo’n uitmuntende persoonlijkheid in ere moet worden gehouden. Daarom ga ik ervan uit dat de wet zal worden aangenomen.
Het bijzondere aan de Amerikaanse planning is dat Graham een meester was in het ensceneren. Het doel is om “onwankelbare vastberadenheid“ te tonen. Tegelijkertijd gaan de Amerikanen echter zeer voorzichtig te werk om hun eigen belangen niet in gevaar te brengen. In tegenstelling tot de Europeanen, die zich eerder laten leiden door politieke slogans, vermijden de VS [bij sanctiewetten] zorgvuldig onderwerpen waarbij ze afhankelijk zijn van Rusland.
Vraag: Waarom heeft Trump dit pakket nog niet doorgevoerd, als het zo belangrijk is?
Lukjanov: Ik denk dat hij zichzelf niet de handen wil binden. Sancties opleggen is een serieuze zaak: het is bijna onmogelijk om ze ongedaan te maken. We herinneren ons het verhaal van het Jackson-Vanik-amendement, dat decennialang als onderhandelingsmiddel diende tussen het Congres en de regeringen van verschillende Amerikaanse presidenten en allang zijn betekenis heeft verloren.
In het huidige, nogal “afgeslankte“ sanctiepakket is zelfs niet eens de hoogte van de invoerrechten het belangrijkste. Ik herhaal het nog maar eens: voor het Witte Huis is het het belangrijkst om flexibel te blijven en zelf te kunnen beslissen wanneer sancties worden opgelegd en wanneer niet.
Vraag: En hoe zit het met India en China? Dat zijn tenslotte onze belangrijkste partners…
Lukjanov: Voor ons is dat het belangrijkste onderwerp. Trump heeft al geprobeerd India onder druk te zetten onder het voorwendsel van de handel met Rusland en dat als pressiemiddel te gebruiken in een groot handelsconflict. Je kunt niet zeggen dat dat helemaal niet zou hebben gewerkt, maar de Indiërs zijn vindingrijk; ze kunnen de risico’s niet zomaar negeren. Toch gaat de handel met Rusland ondanks de sancties tegen onze olieproducenten gewoon door.
Met China ligt het nog moeilijker. Met de VS en China hebben we te maken met twee economische supermachten die zich in verschillende sferen bevinden. Als de Amerikanen Peking onder druk zetten vanwege Rusland, bijvoorbeeld met de beschuldiging “Jullie gedragen je slecht”, zal dat de Chinezen erg irriteren. Naar mijn mening bereiken ze niets met dergelijke brutaliteiten. Daarom zal de wet waarover we het hebben hoogstwaarschijnlijk flexibele mechanismen bevatten: “Wat India en China betreft, daar kijken we later wel naar“.
Vraag: Ze hebben sancties tegen Iran en de Hezbollah in hetzelfde pakket opgenomen. Waarom deze mengelmoes?
Lukjanov: Dat is een bijzonderheid van de Amerikaanse wetgeving. Het aannemen van een wet in het Congres is een moeizaam onderhandelingsproces tussen lobbygroepen.
Om steun te winnen, moeten de belangen van verschillende partijen in het document worden verwerkt. Iran en Hezbollah zijn populaire onderwerpen; ze worden als het ware aan dit pakket toegevoegd om het aantrekkelijker te maken.
Uiteindelijk is het niet goed voor ons: de nieuwe lasten zijn weliswaar niet fataal, maar ze vormen wel een last. Diezelfde Indiërs zeggen nu: “We vinden wel manieren om de risico’s te omzeilen, maar daarvoor willen we een extra korting.”
Vraag: Ik heb de indruk dat de VS doen wat ze willen en daarbij achterdeurtjes openlaten, zoals de vluchten naar het ISS, en dat wij daar niet symmetrisch op kunnen reageren. Zijn we dan machteloos tegenover de hegemonie?
Lukjanov: Uw indruk als leek ligt niet al te ver van de werkelijkheid.
De VS hebben het hoogtepunt van hun invloed gepasseerd en hun invloed neemt af, maar het opgebouwde voordeel is zo groot dat het nog jaren zal standhouden. Daarom is een mondiale hegemonie immers een hegemonie: zelfs als ze aan invloed verliest, houdt ze het hele systeem in haar handen.
Er is echter het voorbeeld van Iran. Dat hebben ze decennialang onderdrukt, waarna ze besloten geweld te gebruiken. En toen bleek dat asymmetrische maatregelen uiterst effectief kunnen zijn. Nu maken we een nieuwe escalatiegolf mee, maar ik ben er zeker van dat die niets fundamenteels zal oplossen. In het voorjaar van 2026 werd er niets opgelost, en ook nu zal er niets veranderen.
Vraag: Waarom zet Trump de druk dan voort, als hij in een impasse terechtkomt en de Amerikaanse economie schade berokkent?
Lukjanov: Omdat hij met Iran in een impasse is beland. Trump moest het Iraanse memorandum snel doorzetten, in de veronderstelling dat hij later de overhand zou kunnen krijgen. Maar Teheran is daarvoor de verkeerde partner. Nu dreigt Trump opnieuw de Iraniërs “van de kaart te vegen“, maar elke herhaling verzwakt het effect van zijn dreigementen.
Trump is een opmerkelijke persoonlijkheid; hij is een meester in het zich uit elke situatie bevrijden. Iedereen anders zou zijn reputatie hebben verpest, maar hij niet. Vandaag vernietigt hij energiecentrales in Iran, en morgen zal hij beweren dat de Iraniërs geweldige kerels zijn en dat hij bereid is om met hen tot een akkoord te komen.
Vraag: Houdt al deze activiteit rond de sancties verband met de Amerikaanse verkiezingscampagne?
Lukjanov: Ik geloof niet dat er een direct verband met de verkiezingen bestaat. Het Amerikaanse buitenlandse beleid is voor de gemiddelde Amerikaanse kiezer niet zo belangrijk. Maar de dood van Graham is belangrijk voor politici, omdat hij een vacante zetel in de Senaat vrijmaakt, waar de Republikeinen een zeer krappe meerderheid hebben.
Trump heeft de kiezers immers beloofd het buitenlandse beleid op een laag pitje te zetten, maar in werkelijkheid is het tegenovergestelde gebeurd: hij houdt zich uitsluitend bezig met buitenlands beleid. We zullen dit voortdurende heen en weer – herhaalde aanvallen en pogingen tot een staakt-het-vuren – meemaken tot aan de verkiezingen in de VS en Israël in het najaar.
Vraag: Over Europa. Bondskanselier Friedrich Merz verklaart dat Rusland geen inspraak zal hebben in Oekraïense veiligheidskwesties, terwijl Macron en Starmer opnieuw spreken over de inzet van bezettingstroepen in Oekraïne. Tegelijkertijd zijn er hier en daar stemmen voor vrede te horen. Verandert er daadwerkelijk iets op de Europese agenda, of is dit allemaal slechts veel ophef?
Lukjanov: Als er al iets verandert, dan zeker niet in de richting van “stemmen voor vrede“. De woorden van Merz zijn slechts retoriek zonder direct verband met de realiteit, want alles wordt bepaald door de dynamiek van de gevechten aan het front. Maar één ding is belangrijk om vast te stellen: hoorde men in Europa een jaar of zes maanden geleden nog waarschuwingskreten, dan is de situatie vandaag de dag anders.
Vroeger keken ze voortdurend naar “rode lijnen”– de levering van langeafstandsraketten aan Kiev, het sturen van troepen naar Oekraïne, de status die Oekraïne na het conflict zou krijgen. Ik denk dat Europa deze fase nu achter zich heeft gelaten. De Europeanen voelen zich vrij en geloven dat ze kunnen doen wat ze nodig achten. De huidige beperking van de steun aan Oekraïne is niet te wijten aan angst voor Russische acties, maar uitsluitend aan het gebrek aan middelen in de magazijnen.
Dat is voor Rusland natuurlijk een ongunstige ontwikkeling. Je kunt het “domheid of moed” noemen, maar het blijft een feit dat Oekraïne het brandpunt is geworden van een snel opkomend Europees militair-industrieel conglomeraat. Bovendien probeert Europa onafhankelijk te handelen. Men begrijpt dat de VS voor Europa een strategisch achterland zullen blijven, dat bereid is wapens te verkopen, maar niet direct in te grijpen. Daarom proberen de Europeanen hun eigen militair-technische structuur op te bouwen.
Vraag: Maar zijn de Europeanen zelf wel klaar voor een grote oorlog?
Lukjanov: De Europese staatshoofden en regeringsleiders weten heel goed dat de bevolking van Duitsland, Frankrijk of Polen er niet aan denkt om naar het front te gaan; dat is volstrekt uitgesloten. Maar nu hebben ze een maas in de wet ontdekt: ze hebben zich overgegeven aan de illusie dat ze het zonder de directe deelname van hun burgers aan gevechtshandelingen tegen Rusland kunnen redden. Als ze de wapenindustrie op volle toeren laten draaien en Oekraïne als soldaten inzetten, kunnen ze een moderne technologische oorlog winnen door simpelweg het benodigde materiaal te produceren.
Dit psychologische element vormt niet alleen voor ons een ernstig gevaar, omdat het het gezond verstand ondermijnt en gevaarlijke illusies creëert.
Vraag: Over soldaten gesproken: er gaan geruchten dat de EU vanaf 2027 tijdelijke bescherming zal weigeren aan Oekraïners die dienstplichtig zijn. Waarom is juist deze datum gekozen? En wat vindt u daar in het algemeen van?
Lukjanov: Dat is precies waar we het zojuist over hadden: Europa heeft de Oekraïners aan het front nodig, zodat ze fysiek tegen de Russen kunnen vechten. De logica is simpel: wie dienstplichtig is, moet gaan en “de democratie en Europa“ verdedigen.
Wat 2027 betreft, denk ik dat dat louter een kwestie van bureaucratie is. De Europese machinerie is traag, ze kan geen beslissingen “van de ene op de andere dag“ nemen, er is overleg nodig. Maar 2027 is niet ver meer.
Vraag: Overigens wordt de hulp aan Oekraïense vluchtelingen al teruggeschroefd…
Lukjanov: Ja, dat is natuurlijk. Ze zijn opgevangen, men heeft hen geholpen zich aan te passen, en nu moeten ze een baan zoeken. Maar bij de dienstplichtigen komt daar een politiek aspect bij: “Als we al zoveel geld in jullie bescherming steken, moeten jullie ook een bijdrage leveren en niet gewoon in Europa rondhangen.“
Vraag: Hebben we Europa misschien “door de vingers gezien“ omdat we in de beginfase niet hard genoeg hebben gereageerd?
Lukjanov: U hebt gelijk. De westerse betrokkenheid bij het conflict met Rusland in Oekraïne vond sluipend plaats. Achteraf gezien beseffen we dat we het moment hebben gemist waarop we het Westen ondubbelzinnig “Stop!“ hadden moeten zeggen. Laten we ons herinneren hoe het allemaal begon, aan de discussies over de levering van Javelins. Destijds leek het iets belangrijks te zijn, vandaag is het routine geworden en praten Europeanen en Amerikanen over de levering van materieel dat diep in Russisch grondgebied kan vuren.
Helaas hebben we lang gewaarschuwd en gedreigd, maar niet zo gereageerd dat het echt effect zou hebben gehad. Het resultaat is dat we in een situatie terecht zijn gekomen waarin het waarschuwingssignaal zeer krachtig en daarmee uiterst riskant moest zijn. Ik denk dat, als dit zo doorgaat, aanvallen op doelen buiten Oekraïne die de Oekraïense strijdkrachten bevoorraden, onvermijdelijk zullen zijn. Anders zullen ze onze woorden blijven beschouwen als loze dreigementen.
Einde van de vertaling
In Rusland wordt steeds duidelijker gezegd dat Europa de facto al in oorlog is met Rusland, en dat Rusland daar op een gegeven moment op moet reageren.
©Thomas Röper
Reactie.
Al eerder plaatste ik artikelen op Gedachtenvoer die Thomas schreef. Dat doe ik omdat Thomas vertaalt. Ik geef slechts meerdere informatie en de mogelijke gevolgen weer.
In dit geval is het al erg lang dat Europa denkt te kunnen doorgaan met deze oorlog te financieren en Oekraïense soldaten te offeren. Want dat is wat er gebeurt. Er werken wel veel NAVO specialisten en andere militairen is Oekraïne die daar ook daadwerkelijk gevechtshandelingen verrichten. En Rusland weet dat ook. Het blijven sturen van wapens, geld en inlichtingen krijgt een steeds belangrijker rol in deze oorlog die daardoor langer duurt en veel doden toevoegen aan de vele doden die al zijn gevallen.
Het is aan Poetin te danken dat er nog steeds geen raket is terechtgekomen op een heel erg belangrijk iets in Europa als waarschuwing aan de Europeanen te stoppen met deze leveringen. Ook het maken van drones in Europese landen wordt een steeds grotere ergernis voor de Russen. Poetin heeft ook te maken met mensen die vinden dat Europa het oorlogsrecht misbruikt en overtreed. Hierdoor wordt de druk op Poetin zo groot dat hij een andere beslissing zal moeten nemen.
Poetin kan bijvoorbeeld beslissen de City of London op te blazen met een Oreshnik raket. Waarschijnlijk wel na een waarschuwing het personeel te evacueren. En daar is geen enkele mogelijkheid dit te voorkomen!
Als we horen hoe Rutte steeds weer vreemde verhalen weet te vertellen over de enorme kracht van de NAVO die vergelijkbaar is met die van het Romeinse rijk, dan weten we dat teflon Pinokkio Rutte liegt. Want uit de werkelijke cijfers komt naar voren dat Europa de oude rommel die ze als materiaal hadden hebben weggegeven aan Oekraïne. De staat van paraatheid is werkelijk zeer slecht. De NAVO beroepsmilitairen hebben helemaal geen zin om hun leven te geven aan deze proxi oorlog.
Een Europese oorlogsindustrie opbouwen kost minstens 6 tot 8 jaar. De VS heeft haar kruit ook verschoten in Oekraïne en Iran. En ook in de VS is de paraatheid van het leger ver onder de norm! Het enige dat rest is met een grote mond verkondigen dat de NAVO de enorme vechtmachine is. Maar kijk naar al de oorlogen die via de NAVO zijn uitgelokt. Allemaal verloren, ondanks de schijnbare overwinningen in de beginfase van deze oorlogen.
En al deze oorlogen werden onder valse voorwendsels gevoerd om de olie dollar te behouden. Ook de oorlog tegen Iran is hier een voorbeeld van.
De VS is wel bezig met de ontwikkeling van super wapens. Maar die zijn nog onder de aandacht van AI en moeten nog verder ontwikkeld worden. Er zijn zelfs nog geen proeftesten gedaan!
Terwijl Rusland al jaren een hoog rendement heeft bereikt met de productie van hyper modern oorlogstuig. Door de oorlog in Oekraïne is de manier van oorlog voeren drastisch veranderd. Hierdoor moet ook het personeel andere taken uitvoeren.
Terwijl ook de frontsoldaat nog steeds een kleine rol speelt, zijn het de hoger opgeleide militairen die de werkelijke oorlog voeren met drones, raketten en vliegtuigen die eerdaags ook onbemand hun verschrikkelijke taken uitvoeren. De piloot zit in een bunker op een drie D scherm taken uit te voeren. Dus eerdaags zijn het niet de militairen die sneuvelen, maar de burgers die de pech hebben op een verkeerde plaats te zijn.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
