Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 6 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur.
Een gehavend imperium bluft en rekt tijd.
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
PROFESSOR JUNAID S. AHMAD stelt dat de illegale oorlog van de VS tegen Iran de grenzen van de Amerikaanse macht heeft blootgelegd, waarbij de daaropvolgende diplomatie dient om strategische tegenslagen te herinterpreteren als politieke overwinningen.
Donald Trump onderhandelt niet met Iran. Hij onderhandelt met de vernedering dat hij Iran niet op de knieën heeft gekregen.
Achter de wapenstilstanden, memoranda, podiumopvoeringen en zelfvoldane oproepen tot “stabiliteit” gaat een feit schuil dat Washington niet kan toegeven: de Verenigde Staten zijn deze confrontatie aangegaan in de verwachting dat Iran zich zou onderwerpen, en zijn nu geconfronteerd met hun eigen beperkingen, schrijft Professor Junaid S. Ahmad.
Ze wilden Iran geïsoleerd, ontwapend en politiek volgzaam hebben. Ze wilden de afschrikkingskracht van het land vernietigen, zijn regionale invloed ontmantelen en zijn soevereiniteit terugbrengen tot een vlag, een volkslied en niets meer dan dat.
Ze zijn gefaald.
Iran heeft de druk weerstaan, zijn strategische invloed behouden en het machtigste imperium ter wereld gedwongen om te onderhandelen met het land dat het zogenaamd op de knieën wilde dwingen.
Dit is geen Amerikaanse overwinning.
Het is het beheer van een Amerikaanse nederlaag.
Echte diplomatie begint wanneer beide partijen erkennen dat de andere partij belangen, rechten, rode lijnen en macht heeft. De versie van Trump begint met imperiale theologie: Washington heeft belangen; Israël heeft rechten; alle anderen hebben plichten.
Amerikaanse dwang wordt afschrikking genoemd. Israëlische agressie heet zelfverdediging. Iraanse weerstand heet escalatie.
Soevereiniteit is heilig wanneer deze wordt opgeëist door een Amerikaanse bondgenoot, en ondraaglijk wanneer deze wordt opgeëist door een Amerikaanse vijand.
Dat is de misleiding die nu als vrede in de Golf wordt verkocht: een wapenstilstand die als capitulatie wordt gepresenteerd, een interim-akkoord dat als onderwerping op de markt wordt gebracht, en een hernieuwde drukcampagne die als de-escalatie wordt gepresenteerd.
Trump heeft de confrontatie niet gewonnen.
Hij heeft het door hem beloofde resultaat niet bereikt. Iran is niet tot gehoorzaamheid gebombardeerd. Zijn regering is niet ingestort. Zijn strategische positie is niet tenietgedaan. Zijn vijanden hebben opnieuw ontdekt dat vernietiging geen controle is en dat militaire superioriteit geen politieke overheersing betekent.
Voor een imperium dat verslaafd is aan het uitdelen van bevelen, is het onvermogen om overgave af te dwingen een nederlaag.
Trumps reactie bestaat daarom niet uit het nakomen van het akkoord, maar uit het uithollen ervan. Het document aanvaarden. De betekenis ervan herdefiniëren. De logica ervan ondermijnen. Nieuwe eisen stellen. En vervolgens Iran beschuldigen van het saboteren van de vrede.
Het is diplomatie met de stormram. De Straat van Hormuz is de plek waar dit revisionisme tot geografie wordt. De poging om de scheepvaartroutes om te leiden via Omaanse wateren is geen neutrale administratieve aanpassing. Het is de poging om Iran de hefboomwerking te ontnemen die Washington überhaupt pas aan de onderhandelingstafel heeft gedwongen.
De “vrijheid van scheepvaart“ is slechts de schijn.
De eigenlijke eis is dat Iran een vijandige militaire orde voor zijn deur tolereert, zijn belangrijkste strategische pressiemiddel opgeeft en accepteert dat zijn soevereiniteit alleen bestaat als deze politiek nutteloos is.
Iran mag wel rechten hebben, op voorwaarde dat het die nooit uitoefent.
Het mag wel invloed behouden, op voorwaarde dat Washington beslist wanneer die mag worden ingezet.
Het mag wel soeverein blijven, op voorwaarde dat het zich gedraagt als een ondergeschikte.
Dat is geen vrede. Het is dwang, vertaald in diplomatiek jargon.
De methode is bekend: provoceren, terugslaan, moraliseren, escaleren. De tegenstander economisch wurgen. Hem militair bedreigen. Hem politiek uitputten. Vervolgens concessies die onder dwang zijn afgedwongen, presenteren als een triomf van de gematigdheid.
Washington noemt dat “gecontroleerde escalatie“.
Die formulering is obsceen.
Er is niets gecontroleerds aan het feit dat je een hele regio in een ramp stort en jezelf vervolgens feliciteert met het feit dat je het tempo onder controle hebt.
En de strategie houdt niet op bij Hormuz.
In Libanon bestaat het Amerikaans-Israëlische project erin de Israëlische veiligheidsdoctrine om te vormen tot de Libanese nationale bestemming: Iran isoleren, Hezbollah inperken en de daaruit voortvloeiende onderwerping “soevereiniteit” noemen.
In Syrië blijft de versnippering nuttig, omdat een soevereine, territoriaal samenhangende staat het eindeloos creëren van drukpunten zou belemmeren. Een gekwetst land laat zich gemakkelijker doordringen, verdelen en straffen.
De regio zal nooit de kans krijgen om te genezen, omdat haar wonden winstgevend blijven.
Verschillende landen. Verschillende instrumenten. Hetzelfde imperiale doel: de door de oorlog gecreëerde politieke realiteit omkeren en de schijn van Amerikaans-Israëlische hegemonie herstellen, nadat de materiële grenzen ervan zijn blootgelegd.
De rol van Israël is niet van ondergeschikt belang. Ze is centraal, meedogenloos en giftig. Zijn politieke machinerie in Washington beschouwt elke blijvende macht van Iran als een ondraaglijke schending van de regionale hiërarchie. Het streeft niet naar veiligheid in wederzijdse zin. Het streeft naar permanente superioriteit: Iran in bedwang gehouden, Libanon kwetsbaar, Syrië versnipperd en de Golf eindeloos gemilitariseerd.
Terughoudendheid kan af en toe de Amerikaanse belangen dienen.
De permanente confrontatie dient het Israëlische project.
Trump is de ideale verkoper voor deze regeling, want zijn grootste politieke talent is niet het behalen van overwinningen, maar het theatraal omzetten van nederlagen in triomfen.
Hij heeft een camera, een slogan en een gewillige pers nodig. Als het slagveld geen overgave oplevert, moet de persconferentie die simuleren.
Er wordt een document ondertekend.
Trump verklaart de overwinning.
De media herhalen de zin.
De dwang gaat door.
De enscenering wordt politiek.
Maar Iran heeft al bereikt wat Washington koste wat kost wilde voorkomen: het heeft standgehouden, de afschrikking behouden en het imperium gedwongen de grenzen van zijn macht onder ogen te zien.
Dat is een strategische overwinning.
Niet omdat Iran geen schade zou hebben opgelopen. Niet omdat de confrontatie niets zou hebben gekost. Maar omdat het centrale Amerikaanse doel – de onderwerping – werd geweigerd.
Iran heeft niet alleen een aanval weerstaan. Het heeft de kloof tussen imperiaal spektakel en imperiale capaciteit blootgelegd.
Het heeft laten zien dat de Verenigde Staten en Israël weliswaar kunnen verwoesten, sancties kunnen opleggen en kunnen dreigen, maar niet automatisch de politieke uitkomst kunnen dicteren.
Dat is de nederlaag die Trump probeert te verhullen.
Teheran moet een akkoord dan ook niet behandelen als een geschenk van Washington, maar als een slagveld waarover de voorwaarden blijven worden bevochten. Een akkoord dat alleen Iran bindt, terwijl de Verenigde Staten de vrijheid behouden om het te herinterpreteren, onder druk te zetten en te straffen, is geen diplomatie.
Het is een ultimatum, vermomd als diplomatie.
Terughoudendheid zonder wederkerigheid is geen wijsheid.
Het is toestemming.
Toestemming om de voorwaarden te herschrijven.
Toestemming om zonder kosten te escaleren.
Toestemming om capitulatie te eisen, nadat men vrede heeft beloofd.
De centrale vraag is niet of Trump nog een ceremonie kan ensceneren. Het is of de Verenigde Staten elk akkoord kunnen verscheuren dat geen gehoorzaamheid afdwingt.
Vrede kan niet worden gebouwd op gedwongen onderwerping en omgedoopte stabiliteit. Overwinning kan niet op een podium worden gefabriceerd, terwijl de machtsverhoudingen iets anders aangeven.
Trump wil dat Iran de hefboomwerking opgeeft die zijn strategie heeft verslagen, zodat hij kan verkondigen dat hij heeft gewonnen.
Het is de taak van Iran om hem deze fictie te ontzeggen.
Zijn rechten te behouden, zijn successen te consolideren en duidelijk te maken dat de verklaring van het imperium niet de werkelijkheid is.
Het is slechts een imperium dat de geschiedenis bevelen geeft – en eens te meer ontdekt dat de geschiedenis niet gehoorzaamt.
©Professor Junaid S. Ahmad.
Reactie.
Wanneer een professor het zegt moet het wel waar zijn. In het geval van bluf heeft hij wel gelijk.
Er zijn echter factoren die duidelijk meespelen in deze. Dat is volgens mij heel belangrijke onderdelen die meegewogen moeten worden om te begrijpen waarom Trump zich gedraag zoals hij zich gedraagt.
Uiteindelijk is het zeer kostbaar een dergelijke oorlog te voeren. Daar moet aan verdient kunnen worden, anders is het idioot.
Wat Trump wel doet is olie en gas verkopen voor prijzen die een oorlogshandeling schijnbaar rechtvaardigen. Want een oorlog voeren die je alleen maar kunt verliezen is waanzin! Maar dat is precies wat Trump doet. een oorlog voeren die hij nooit kan winnen.
Hiermee lopen de olie en gas prijzen torenhoog op, en daar zit de winst. Want de VS verkoopt ook de olie van Venezuela! In een kort verleden kocht China een groot deel van zijn oliebehoeften via Venezuela. Na de Amerikaanse coup in Venezuela deed China niets anders dan olie kopen in Iran, Rusland en ander, minder belangrijke, landen.
Daarmee houdt Trump ook de oliedollar in de lucht. En de oliedollar is de levensader voor Amerika. Nu worden verschillende landen gedwongen hun olie en gas in dollars te betalen!
Een tegenargument is dat daardoor ook de verkopen van gas en olie door Rusland het land enorme winsten opleveren.
Maar daartegen is ook dat de economie van de wereld, maar vooral Europa en China, hieronder lijden. Hoewel de olie uit Iran een zekere garantie is dat die wel geleverd kan worden aan China. Mede omdat China heeft gedreigd haar oorlogsvloot naar de Straat van Hormuz te sturen. Misschien zelfs al deels aanwezig is!
China heeft een machtig wapen achter de hand. Dat zijn de edelmetalen die elk land nodig heeft voor de productie van wapens, vliegtuigen, en verdere elektronische apparaten. China koopt in Afrika veel van deze metalen in ruil voor de aanleg van wegen, het bouwen van ziekenhuizen en andere nutsvoorzieningen die Afrikaanse landen nodig hebben.
Maar het gebruiks- klaarmaken van deze metalen om ze te kunnen gebruiken is voor 80% in handen van China. En China bepaalt wie deze metalen mogen kopen en gebruiken.
Dit geeft de VS een stagnatie in haar productie wapens te maken. En dat is een grote tegenvaller omdat via de oorlog in Oekraïne het maken van wapens een belangrijke inkomstenbron is voor de VS. Vooral omdat de NAVO landen hun productie nog moeten opbouwen. Iets dat zeker 6 tot 8 jaar kan duren.
Uit deze analyse blijkt duidelijk dat de oorlog tegen Iran verschillende kanten heeft die positief en negatief kunnen zijn,
Zelf heb ik het vermoeden dat China hier met het bot wegloopt. Het Chinese lager is al in grote staat van paraatheid gebracht om direct in actie te kunnen komen mocht dat nodig zijn.
Zoals ik al eerder schreef krijgt Trump informatie die vaak niet goed blijkt te zijn!
Hierdoor zijn het vaak gokken die hij neemt die een andere uitwerking hebben dan hij verwacht!
Helaas is dit bij een groot deel van de mensheid het geval!
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
