Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 6 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur.
Een vergelijking tussen de terughoudendheid van Rusland en de ongeremdheid van Israël en het Westen.
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
In juni 2026 is het mondiale geopolitieke landschap opnieuw vormgegeven door twee uiteenlopende filosofieën ten aanzien van geweld.
Enerzijds zet de Russische Federatie haar langzame, uitputtende strijd in Oekraïne voort – een conflict dat wordt gekenmerkt door een voorzichtige omgang met de westerse “rode lijnen“, schrijft Hua Bin.
President Poetin noemt het een ‘speciale militaire operatie’, in wezen een ‘beperkte oorlog’.
Aan de andere kant is Israël overgestapt op een model van hoogintensieve ‘verschroeide aarde’-oorlogsvoering in Gaza en Libanon, gekenmerkt door de systematische ontmanteling van het stadsleven en een totale minachting voor escalatiebeheersing.
Het contrast is niet louter tactisch; het is een fundamenteel meningsverschil over het nut van terughoudendheid in de oorlogsvoering van de 21e eeuw.
Terwijl Rusland escalatie behandelt als een knop die moet worden afgesteld, beschouwt Israël het als een barrière die moet worden doorbroken.
Het Russische model: afgemeten uitputting
Halverwege 2026 is de Russische aanpak in Oekraïne geëvolueerd tot een ‘uitputtingsoorlog’. Na de mislukte ‘bliksemaanval’ van 2022 trok Moskou zich terug in een doctrine van ‘strategisch geduld’.
Rusland maakt gebruik van een ‘sluipende spervuur’. In tegenstelling tot Israëls structurele ‘urbicide’ is de Russische vernietiging vaak een bijproduct van een langzaam voortschrijdende frontlinie.
Het heeft zorgvuldig vermeden om de burgerbevolking aan te vallen en heeft het verlies aan burgerslachtoffers tot een minimum beperkt.
In zijn recente vergeldingsactie op de Oekraïense drone-aanval op het Starobilsk Pedagogical College, waarbij op 22 mei 21 slapende tienermeisjes in Luhansk omkwamen, lanceerde Rusland meer dan 600 raketten en drones op Oekraïne, wat leidde tot de dood van slechts 4 Oekraïners.
Het is duidelijk dat de aanval niet bedoeld was om het aantal burgerslachtoffers te maximaliseren.
Volgens het ISW hebben de Russische troepen in april 2026, tijdens een week van hoge intensiteit, slechts 17 vierkante mijl terrein gewonnen, wat een “zeef”-aanpak illustreert waarbij het gebied door artillerie wordt gezeefd in plaats van met willekeurige bombardementen te worden leeggeveegd.
De “terughoudendheid” van Rusland – het feit dat het niet Kiev of Lviv volledig met de grond gelijk te heeft gemaakt – is een weloverwogen politieke keuze.
Moskou koestert nog steeds een gevoel van “Slavische broederschap” en beschouwt Kiev als de moeder van alle Russische steden en de geboorteplaats van zijn staatsvorm (Kievan Rus).
Het probeert te voorkomen dat Oekraïne tot een puinhoop wordt ‘verbrand’. Rusland wil ook het beeld uitdragen dat het een verantwoordelijke grote wereldmacht is.
De sentimentaliteit van Moskou wordt echter niet beantwoord door Oekraïne, dat Moskou steeds vaker heeft aangevallen en het diepe binnenland van Rusland heeft getroffen, inclusief de nucleaire triade.
Op 1 juni 2025 lanceerde Oekraïne Operatie Spiderweb, een grootschalige geheime operatie waarbij gebruik werd gemaakt van lokale zwermen drones om vijf belangrijke luchtvaartknooppunten voor lange afstanden voor de Russische strategische nucleaire bommenwerpers aan te vallen.
Oekraïne heeft ook herhaaldelijk strategische vroege waarschuwings radarinstallaties aangevallen die de ruggengraat vormen van het Russische nucleaire verdedigingsnetwerk, waaronder de Voronezh-DM-radars voor ultralange afstanden.
Deze radars hebben niets te maken met tactische operaties op het slagveld in Oekraïne. Hun primaire taak is het afspeuren van de horizon naar naderende nucleaire ICBM’s om een verrassende nucleaire eerste aanval van de NAVO te voorkomen.
In tegenstelling tot de voorspellingen uit 2025 van commentatoren zoals kolonel Doug Macgregor, Scott Ritter en John Mearsheimer over een naderende Russische overwinning, is er vandaag de dag weinig verwachting van een onmiddellijke doorbraak in de patstelling.
De terughoudendheid van Rusland staat in schril contrast met de snelle en beslissende vergeldingsacties die de Iraniërs hebben ondernomen tegen Israël en de vazallen van de VS in de Golf nadat zij waren aangevallen.
En de uitkomst op het slagveld en de daaruit voortvloeiende politieke realiteit, die zeer gunstig zijn voor Iran, weerspiegelen de effectiviteit van de totale aanpak van Iran.
Het Israëlische model: de veiligheid van uitwissing.
In schril contrast met Rusland vertegenwoordigen de Israëlische campagnes in Gaza en Zuid-Libanon de Dahiya-doctrine, tot in het extreme doorgevoerd.
De Dahiya-doctrine is een Israëlische militaire strategie waarbij opzettelijk onevenredig geweld wordt gebruikt en de civiele infrastructuur wordt vernietigd om vijandige groeperingen af te schrikken.
De kernprincipes van de Israëlische doctrine zijn: – De strategie is vernoemd naar de wijk Dahiya in het zuiden van Beiroet, een dichtbevolkt bolwerk van Hezbollah.
Onevenredig geweld: het leger wijst een symmetrische reactie expliciet af en gebruikt opzettelijk overweldigende vuurkracht om enorme verwoesting onder de burgerbevolking te veroorzaken
Infrastructuur als doelwit: burgers worden niet onderscheiden van de gewapende groeperingen; in plaats daarvan wordt civiele infrastructuur (elektriciteitsnetten, communicatieknooppunten, transportnetwerken en woonwijken) behandeld als militaire doelen
Tijdens de Libanonoorlog van 2006 bombardeerde Israël de wijk Dahiya zwaar, waarbij hoogbouw werd met de grond gelijkgemaakt en lokale infrastructuur werd vernietigd om Hezbollah te straffen.
De doctrine werd in 2008 formeel verwoord door Gadi Eisenkot, de Israëlische stafchef.
Hij verklaarde dat Israël in elk toekomstig conflict onevenredig geweld zou gebruiken tegen dorpen en steden, waarbij deze als militaire bases zouden worden beschouwd in plaats van als civiele centra.
Israël past de Dahiya-doctrine sinds oktober 2023 toe in Gaza en sinds 2024 bij zijn aanvallen op Libanon.
In 2026 is de omvang van de verwoesting in Gaza ongekend in de moderne stedelijke oorlogsvoering.
In Gaza is bijna 60% van alle woningen (meer dan 1,2 miljoen eenheden) verwoest of beschadigd. Dit is geen bijkomende schade, maar een functionele strategie om de basisinfrastructuur van de daar wonende Palestijnen te ontmantelen.
De Wereldbank schat de directe schade op 35 miljard dollar, waarbij woongebouwen 95% van het infrastructuurverlies uitmaken.
Israël heeft het tempo van oorlogsvoering en genocide radicaal veranderd door middel van kunstmatige intelligentie. AI-systemen zoals “The Gospel” en “Lavender” genereerden in de eerste weken van het conflict lijsten met 37.000 individuele doelen.
Tegen mei 2026 heeft deze door machines gestuurde besluitvorming het IDF in staat gesteld jaren van conventionele bombardementen in maanden te comprimeren, wat heeft geleid tot meer dan 71.000 Palestijnse slachtoffers.
Israël voert een madman-strategie uit en maakt gebruik van onvoorspelbaarheid.
Door het instellen van 10 km brede “veiligheidszones” via de totale verwoesting van dorpen in Zuid-Libanon, geeft Israël blijk van een “1948-mentaliteit” – de overtuiging dat absolute overwinning en het creëren van onbewoonbare bufferzones de enige weg naar overleving zijn, ongeacht internationale veroordeling.
Vergelijking van de ‘verschroeide’ en de ‘gezeefde’ strategie.
De aard van het geweld dat door de twee actoren wordt gebruikt, onthult een diepe filosofische kloof.
De strategie van Rusland is ‘gezeefd’, waarbij het grondgebied wordt gefilterd door een langzame uitputtingsslag waarin vernietiging een gevolg is van de beweging van het front.
Het einddoel blijft territoriale annexatie en politieke integratie van een bevolking die het als ‘verwanten’ beschouwt.
De strategie van Israël is ‘verschroeide aarde’, gericht op het onleefbaar maken van steden om ervoor te zorgen dat de vijand nooit kan terugkeren.
Het einddoel is het wegnemen van alle vermeende existentiële bedreigingen, wat vaak resulteert in ontvolking. Het beschouwt Arabieren niet als buren om mee te leven, maar als indringers die indien nodig moeten worden verdreven en uitgeroeid.
Terwijl Rusland wordt beperkt door zijn culturele affiniteiten, hoe eenzijdig die ook mogen zijn, en zijn politieke behoefte om als een verantwoordelijke grootmacht te worden beschouwd, gedraagt Israël zich volkomen ongeremd en zonder enige achting voor wet en moraal.
Israël heeft alle internationale wetten, oorlogswetten en humanitaire overwegingen openlijk terzijde geschoven bij het voeren van zijn genocidale oorlogen.
Het draagt zijn paria-status als een ereteken en het kan hem niets schelen of iedereen het als een outlaw en een terroristische schurkenstaat beschouwt.
De misdaden van Israël worden mogelijk gemaakt door het Westen. Met name de VS en Duitsland zijn juridisch en moreel gebonden aan het Israëlische model.
Terwijl het Westen Rusland bekritiseert vanwege “willekeurige aanvallen”, blijft het de munitie leveren die Israëls “verschroeide aarde”-campagne voedt.
Deze flagrante dubbele moraal heeft elke schijn van een “op regels gebaseerde internationale orde” effectief vernietigd en vervangen door een “wet van de jungle” waarin regels alleen gelden voor de vijanden.
Waarom Rusland zijn terughoudendheid moet heroverwegen.
Vanuit een puur machiavellistisch perspectief is de huidige Russische aanpak van “gecalibreerde escalatie” wellicht een strategische fout in een wereld waarin Israël en het Westen hebben bewezen dat er geen rode lijnen bestaan.
Rusland heeft herhaaldelijk gedreigd met “onvoorspelbare gevolgen” voor westerse leveringen van raketten of straaljagers, maar het Westen overschrijdt die grenzen straffeloos.
Hoewel niemand Poetin de bijnaam “TACO” heeft gegeven, wordt de Russische passiviteit ten aanzien van openlijke NAVO-provocaties zeker gezien als een teken van zwakte.
Dit zorgt voor een vicieuze cirkel waarin het Westen de ‘rode lijnen’ van Rusland steeds verder afbrokkelt.
Op het slagveld in Oekraïne heeft het trage tempo van Rusland het Westen jaren de tijd gegeven om de verdediging van Oekraïne te verfijnen. Het Westen is erin geslaagd Rusland mee te slepen in een uitputtingsslag die zijn middelen en personeel uitput.
Aan de andere kant heeft Israël laten zien dat een staat, door internationale ‘rode lijnen’ simpelweg te negeren, zijn doelstellingen kan bereiken voordat de internationale gemeenschap een reactie kan organiseren.
Als Rusland het Israëlische model van ‘totale oorlog’ zou overnemen – waarbij alle hooggeplaatste politieke, militaire en cruciale civiele knooppunten met dezelfde ‘meedogenloosheid’ worden aangevallen als in Gaza of Libanon – zou het de ‘beslissende doorbraak’ kunnen bereiken die het huidige uitputtingsmodel niet heeft opgeleverd.
Aangezien de wereld, zoals het Israëlische precedent suggereert, werkelijk een ‘dierlijke jungle’ blijkt te zijn, is de poging van Rusland om de ‘schijn van legitimiteit’ te handhaven een handicap.
Door te weigeren zich in te laten met totale ‘verschroeide aarde’, voert Rusland een 20e-eeuwse ereoorlog tegen een tegenstander die wordt gesteund door een Westen dat in toenemende mate opereert binnen een 21e-eeuws kader van ‘totale uitwissing’.
De wereld van 2026 is een toonbeeld van hypocrisie. Israël heeft aangetoond dat men met voldoende militaire ‘onbezonnenheid’ en westerse steun de kaart met vuur kan herschrijven.
Rusland blijft ondertussen gevangen in een slopende uitputtingsslag die noch zijn politieke doelstellingen, noch zijn militaire potentieel ten goede komt.
Als de ‘op regels gebaseerde orde’ dood is, zou de voortdurende ‘terughoudendheid’ van Rusland wel eens precies datgene kunnen zijn wat uiteindelijk leidt tot zijn uitputting en nederlaag.
©Hua Bin
Reactie.
Het verschil tussen de SMO die Rusland voert en de oorlogshandelingen van Israël is het verschil tussen mens en gedrocht.
Rusland heeft verschillende redenen om op deze manier de speciale militaire onderneming tot nu toe op deze manier te voeren. Zoals in het artikel staat is het vermijden van burger slachtoffers voor Rusland erg belangrijk. Er zijn meerdere redenen voor.
Rusland wil het achterland goed beschermt houden om de aanvoerlijnen niet te laten blokkeren. De frontsoldaten moeten kunnen vertrouwen om voldoende materiaal om hun taak goed te vervullen. Voeding, kleding en onderkomens zijn ook zeer belangrijk.
Daarbij is het ook belangrijk de mensen die in dat achterland wonen het aan niets te laten ontbreken. dat kost geld, tijd en aandacht. Het achterland vrij houden van ongewenste groepen is ook een taak die niet verwaarloost mag worden, ook om de toevoer van voeding, kleding en materiaal te kunnen garanderen.
Dat is een groot verschil met wat het Oekraïense leger tot haar beschikking heeft. Jonge mensen worden is steden en dorpen van de straat gepikt, in busjes geduwd en na een training van een week naar het front gestuurd om daar te vechten en te sterven. De omstandigheden voor de Oekraïense soldaten zijn verschrikkelijk.
Dat is de reden dat veel van deze soldaten deserteren. Elke soldaat wil blijven leven. Wanneer ik de cijfers krijg van het aantal doden zie ik een verschrikkelijk verschil. De juiste aantallen blijven verborgen. Een schatting is in deze dan ook een benadering. Zelfs voor de Oekrainse autoriteiten omdat die niet weten welke soldaten deserteren en welke werkelijk dood zijn. Dit maken ze niet bekend!
De geschatte aantallen, die altijd elke dode teveel is, aan Oekraïense kant loopt tegen de 1.600.000. Een verschrikking voor de mensen die dit grote aantal jongeren mannen moet missen. Terwijl Zelensky en corrupte achterban miljoenen steelt van het geld dat de EU stuurt naar Oekraïne en er goed van leeft.
Aan Russische kant is het wat duidelijker. Daar worden 127.800 doden betreurd. Mede door de langzame opmars waardoor je je soldaten beter kan beschermen.
Het aantal NAVO militairen die in Oekraïne zijn gedood wordt angstvallig geheim gehouden. Er vechten ongeveer 50 duizend NAVO militairen in Oekraïne. Deze worden ook steeds weer aangevuld.
Er is ook een groot verschil tussen de menselijkheid van de Russen en die van de Israëlisch. Al is dat wel duidelijk. Wie mijn artikelen of reacties leest en volgt, weten dat ik hier al eerder over schreef. De meeste Israëlisch zijn Khazaren. Deze bevolkingsgroep zijn geen joden in geloof, maar alleen in naam doen ze zich voor als joden. Deze Khazaren hebben geen enkel gevoel van Empathie. Daarom kunnen ze dit ook doen.
Bij het begin van de aanval op Israël door Hamas, waren het ook Israëlische soldaten die op de eigen bevolking schoten en op verschrikkelijke manier mishandelden. Hier zijn via porteble telefoons meerdere opname gemaakt. Een deel daarvan heeft de Israëlische politie in beslag genomen.
Het is merkbaar dat het geduld van Poetin opraakt doordat de Oekraïners via drones civiele projecten en nucleaire centrales in Rusland aanvalt. Een deel van deze drones worden in NAVO landen gemaakt. Het zal dan ook niet lang meer duren dat Poetin opdracht geeft deze fabrieken plat te gooien.
Daarbij komt dat Poetin zijn generaals heeft gevraagd of een grote aanval op de resten van het Oekraïense leger een goede optie is en dit willen bestuderen. Dus verwacht ik dat Rusland eerdaags flinke klappen gaat uitdelen.
Al eerder schreef ik dat er een plan bestaat om de City in Londen plat te gooien waardoor de westerse wereld volkomen ontredderd zal zijn omdat alle financiële en verzekeringen loopt via de City of Londen. De City is geen Engels grondgebied en dus geen aanval op Engeland zelf. Al zullen ze zeker beweren dat dit wel een stukje Engeland is.
Ik denk dan een dergelijke klap bedoelt is om het westen even wakker te schudden.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
