Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 6 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur.
Maar er zijn kansen te midden van de onrust. De acties van Trump waren noch ‘spontaan’, noch grillig. De ‘importoplossing’ was jarenlang van tevoren voorbereid door zijn team.
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
De ”shock” van Trump – zijn ‘deconcentratie’ van Amerika van het dienen als spil in de naoorlogse ‘orde’ via de dollar – heeft een diepe kloof teweeggebracht tussen enerzijds diegenen die enorm hebben geprofiteerd van de status-quo en anderzijds de MAGA-factie die de status-quo als nadelig – zelfs als een existentiële bedreiging – voor de Amerikaanse belangen zijn gaan beschouwen. De partijen zijn vervallen in bittere, beschuldigende polarisatie.
Het is een van de ironieën van het moment dat president Trump en rechtse Republikeinen erop staan om de voordelen van de status van Reserve Currency (reservevaluta), die de VS juist de golf van inkomende wereldwijde besparingen heeft gebracht waardoor de VS het unieke privilege heeft om geld bij te drukken, zonder nadelige gevolgen, te decimeren als een “resource curse”: tot nu dan! Het lijkt erop dat schuldniveaus er eindelijk toe doen, zelfs voor de Leviathan, schrijft Alastair Crooke.
Vice-president Vance vergelijkt de reservevaluta nu met een “parasiet” die de substantie van zijn “gastheer” – de Amerikaanse economie – heeft weggevreten door een overgewaardeerde dollar te forceren.
Voor alle duidelijkheid, president Trump geloofde dat hij geen keuze had: of hij kon het bestaande paradigma omverwerpen, ten koste van aanzienlijke pijn voor veel van degenen die afhankelijk zijn van het gefinancialiseerde systeem, of hij kon de gebeurtenissen hun weg laten kronkelen naar een onvermijdelijke Amerikaanse economische ineenstorting. Zelfs degenen die het dilemma waar de VS voor staat begrepen, waren toch enigszins geschokt door de zelfingenomen brutaliteit van hem om eenvoudigweg “de wereld importheffingen op te leggen.”
De acties van Trump (zoals velen beweren) waren noch ‘spontaan’, noch grillig. De ‘importheffingenoplossing’ was de afgelopen jaren van tevoren voorbereid door zijn team en vormde een integraal onderdeel van een complexer raamwerk – een raamwerk dat de schuldvermindering en inkomenseffecten van importheffingen aanvulde met een programma om de terugkeer van verdwenen productie-industrie naar Amerika af te dwingen.
Deze gok van Trump kan al dan niet slagen: het riskeert een grotere financiële crisis, omdat de financiële markten te veel schulden hebben en kwetsbaar zijn. Maar wat duidelijk is, is dat de deconcentratie van Amerika die zal volgen uit zijn grove dreigementen en vernedering van wereldleiders uiteindelijk een tegenreactie zal veroorzaken, zowel in de relaties met de VS als in de wereldwijde bereidheid om Amerikaanse activa (zoals Amerikaanse schatkistpapieren) te blijven bezitten. China’s trotseren van Trump zal een ’toon’ zetten, zelfs voor degenen die niet China’s ‘gewicht’ hebben.
Waarom zou Trump dan zo’n risico nemen? Simplicius merkt op dat achter de stoutmoedige acties van Trump een harde realiteit schuilgaat waarmee veel MAGA-aanhangers worden geconfronteerd:
“Het blijft onbetwistbaar dat de Amerikaanse beroepsbevolking is aangetast door de drievoudige dreiging van massale migratie; algemene anomie onder werknemers als gevolg van cultureel verval – en in het bijzonder door de massale vervreemding en ontrechting van conservatief denkende mannen. Deze factoren hebben sterk bijgedragen aan de huidige crisis van twijfel over het vermogen van de ‘Amerikaanse industrie’ om ooit terug te keren naar een schijn van haar vroegere glorie, ongeacht hoe hard Trump met de bijl hakt in de ontrafelende ‘Wereldorde’.”
Trump voert een revolutie uit om deze realiteit om te keren – een einde aan de Amerikaanse anomie – door (naar Trump hoopt) de Amerikaanse industrie terug te brengen.
Er is een stroming in de westerse publieke opinie – “geenszins beperkt tot intellectuelen,” noch tot Amerikanen alleen – die wanhoopt over het ‘gebrek aan wil’ van hun eigen land, of het onvermogen om te doen wat gedaan moet worden – de slapte en de ‘crisis van bekwaamheid’. Deze mensen verlangen naar een leiderschap dat harder en besluitvaardiger wordt verondersteld – een verlangen naar onbeperkte macht en meedogenloosheid.
Een hooggeplaatste Trump-aanhanger verwoordt het brutaal: “We staan nu op een heel belangrijk buigpunt. Als we ‘The Big Ugly’ met China tegemoet treden, kunnen we ons geen verdeelde loyaliteit veroorloven… Het is tijd om gemeen te worden, bruut, hardvochtig gemeen. Delicate gevoeligheden moeten worden weggevaagd als een veer in een orkaan.”
Het is geen verrassing dat, in de algemene context van westers nihilisme, een mentaliteit die macht en meedogenloze technocratische oplossingen bewondert – bijna meedogenloosheid omwille van zichzelf – de overhand kan krijgen. Let op – we gaan allemaal een turbulente toekomst tegemoet.
De economische ontrafeling van het Westen is nog gecompliceerder geworden door de vaak tegenstrijdige uitspraken van Trump. Misschien hoort het bij zijn repertoire, maar toch roept de lukrake houding de gedachte op dat niets betrouwbaar is; niets is constant.
Volgens ‘insiders’ van het Witte Huis heeft Trump alle remmingen verloren als het gaat om gedurfde acties: “Hij is op het hoogtepunt van gewoon geen f**k er meer om geven,” vertelde een Witte Huis-functionaris die bekend is met het denken van Trump aan de Washington Post:
“Slechte nieuwsberichten? Hij geeft er geen f**k om. Hij gaat doen wat hij gaat doen. Hij gaat doen wat hij beloofd heeft tijdens de campagne.”
Wanneer een deel van de bevolking van een land wanhoopt over het “gebrek aan wil” of onvermogen van hun eigen land om “te doen wat gedaan moet worden,” stelt Aurelian, beginnen ze zich van tijd tot tijd emotioneel te identificeren met een ‘Ander Land’, waarvan wordt aangenomen dat het harder en besluitvaardiger is. Op dit specifieke moment is “de mantel” van het zijn van “een soort Nietzscheaanse superheld – voorbij overwegingen van goed en kwaad… op Israël terechtgekomen” – tenminste voor een invloedrijke laag van zowel de Amerikaanse als de Europese beleidsmakers. Aurelian gaat verder,
“Israël, wiens combinatie van een oppervlakkig westers aandoende samenleving met stoutmoedigheid, meedogenloosheid en een totale minachting voor het internationale recht en mensenlevens, voor velen opwindend was en een model voor navolging is geworden. Westerse steun voor Israël in Gaza is veel logischer als je beseft dat westerse politici en delen van de intellectuele klasse heimelijk de meedogenloosheid en wreedheid van Israëls oorlog bewonderen.”
Maar ondanks de ontwrichting en de pijn die de Amerikaanse ‘ommekeer’ heeft veroorzaakt, is het toch ook een enorme kans – een kans om over te schakelen op een alternatief maatschappelijk paradigma dat verder gaat dan het neoliberale financialisme. Dit werd tot nu toe uitgesloten door de elite die vasthield aan EIGA (er is geen alternatief). Nu staat de deur op een kier.
Karl Polyani stelde in zijn Grote Transformatie (zo’n 80 jaar geleden gepubliceerd) dat de enorme economische en sociale transformaties waarvan hij tijdens zijn leven getuige was geweest – het einde van de eeuw van “relatieve vrede” in Europa van 1815 tot 1914 en de daaropvolgende afdaling naar economische onrust, fascisme en oorlog, die ten tijde van de publicatie van het boek nog steeds aan de gang was – slechts één overkoepelende oorzaak hadden:
Vóór de 19e eeuw, benadrukte Polyani, was de menselijke ‘manier van zijn’ (economie als een organisch onderdeel van de samenleving) altijd ‘ingebed’ in de samenleving en ondergeschikt geweest aan lokale politiek, gewoonten, religie en sociale relaties; d.w.z. ondergeschikt aan een beschavingscultuur. Het leven werd niet als afzonderlijk behandeld; niet gereduceerd tot afzonderlijke bijzonderheden, maar werd gezien als onderdelen van een organisch geheel – dat wil zeggen, van het Leven zelf.
Het postmoderne nihilisme (dat afdaalde in het ongereguleerde neoliberalisme van de jaren 1980) zette deze logica op zijn kop. Als zodanig vormde het een ontologische breuk met een groot deel van de geschiedenis. Niet alleen scheidde het op kunstmatige wijze de ‘economie’ van de politieke en ethische ‘manier van zijn’, maar de open vrijhandelseconomie (in de formulering van Adam Smith) eiste ook dat de samenleving ondergeschikt werd gemaakt aan de abstracte logica van de zelfregulerende markt. Voor Polanyi betekende dit “niets minder dan het runnen van een gemeenschap als een aanvulling op de markt,” en niets meer.
Het antwoord was – duidelijk – om van de samenleving weer het dominante deel te maken van een uitgesproken menselijke gemeenschap; d.w.z. die betekenis krijgt door een levende cultuur. In deze zin benadrukte Polanyi ook het territoriale karakter van soevereiniteit – de natiestaat als soevereine voorwaarde voor de uitoefening van democratische politiek.
Polanyi zou hebben betoogd dat, zonder een terugkeer naar het Leven zelf als de centrale spil van de politiek, een gewelddadige terugslag onvermijdelijk was. Is zo’n terugslag wat we vandaag de dag zien?
Op een conferentie van Russische industriëlen en ondernemers, op 18 maart 2025, verwees Poetin precies naar een ‘Nationale Economie’ als alternatieve oplossing voor Rusland. Poetin benadrukte zowel de opgelegde belegering van de staat als het Russische antwoord daarop – een model dat waarschijnlijk door een groot deel van de wereld zal worden overgenomen.
Het is een manier van economisch denken die al wordt toegepast door China, dat al anticipeerde op de importheffingen-aanval van Trump.
Poetins toespraak – metaforisch gesproken – is de financiële tegenhanger van zijn toespraak op het Munich Security Forum in 2007, waar hij de militaire défie van de ‘collectieve NAVO’ accepteerde. Vorige maand ging hij echter verder – Poetin verklaarde duidelijk dat Rusland de uitdaging van de financiële orde van de Anglo ‘open economie’ had aanvaard.
Poetins toespraak was in één opzicht niet echt nieuw – het was de verschuiving van het model van de ‘open economie’ naar de ‘nationale economie’.
De ‘Nationale Economische School’ (van de negentiende eeuw) stelde dat de analyse van Adam Smith, die sterk gericht was op individualisme en kosmopolitisme, de cruciale rol van de nationale economie over het hoofd zag.
Het resultaat van een algemene vrijhandel zou geen universele republiek zijn, maar, integendeel, een universele onderwerping van de minder ontwikkelde naties aan de overheersende productie- en handelsmachten. De voorstanders van een nationale economie bestreden de open economie van Smith met een ‘gesloten economie’ om opkomende industrieën te laten groeien en concurrerend te worden op het wereldtoneel.
“Maak je geen illusies: Er is niets buiten deze realiteit,” waarschuwde Poetin de verzamelde Russische industriëlen in maart 2025. “Maak je geen illusies,” zei hij tegen de afgevaardigden:
“Sancties en beperkingen zijn de realiteit van vandaag – samen met een nieuwe spiraal van economische rivaliteit die al ontketend is.”
“Sancties zijn geen tijdelijke of gerichte maatregelen; ze vormen een mechanisme van systemische, strategische druk tegen onze natie. Ongeacht mondiale ontwikkelingen of verschuivingen in de internationale orde zullen onze concurrenten voortdurend proberen Rusland in te perken en zijn economische en technologische capaciteiten te verminderen.”
“Je moet niet hopen op volledige vrijheid van handel, betalingen en kapitaaltransfers. Je moet niet rekenen op westerse mechanismen om de rechten van investeerders en ondernemers te beschermen… Ik heb het niet over rechtssystemen – die bestaan gewoon niet! Ze bestaan daar alleen voor zichzelf! Dat is de truc. Begrijp je dat?!”
Onze [Russische] uitdagingen bestaan, “ja,” zei Poetin; “maar die van hen zijn er ook in overvloed. De westerse dominantie glijdt weg. Nieuwe centra van wereldwijde groei nemen een centrale plaats in.”
Deze uitdagingen zijn niet het ‘probleem’; ze bieden juist kansen, stelde Poetin: “We zullen prioriteit geven aan binnenlandse productie en de ontwikkeling van technologische industrieën. Het oude model is voorbij. De olie- en gasproductie zal slechts een aanvulling zijn op een grotendeels intern circulerende, zelfvoorzienende ‘echte economie’, waarvan energie niet langer de drijvende kracht is. We staan open voor westerse investeringen – maar alleen op onze voorwaarden – en de kleine ‘open’ sector van onze anders gesloten, zelfcirculerende reële economie zal natuurlijk nog steeds handel drijven met onze BRICS-partners.”
Rusland keert terug naar het model van de nationale economie, impliceerde Poetin. “Dit maakt ons bestand tegen sancties en tarieven. Rusland is ook bestand tegen aansporing – zelfvoorzienend zijn in energie en grondstoffen,” zei Poetin. Een duidelijk alternatief economisch paradigma in het licht van een ontrafelende wereldorde.
©Alastair Crooke.
Een eerlijke prijs voor een eerlijk product! Dat kan economisch zeer goed.
Reactie.
Dat het nu zo is dat slechts enkele figuren bepalen wat de prijs is, zal dat in een eerlijke economie slechts de schaarste de prijs bepalen.
Dat zien we aan de prijzen van de energie producten olie en gas. Er is geen schaarste! De schaarste moet nog komen. maar nu al profiteren de rijken door deze producten als schaarste te benoemen en daarmee al op voorhand de prijs op te drijven. Er liggen net buiten de territoriale wateren honderden schepen gevuld met olie of gas te wachten op de juiste prijs. voor de eigenaar.
Zo worden vele prijzen bepaalt. Woekerwinsten en doordraaien van producten worden gebruikt om producten zo hoog mogelijk aan de consument te verkopen.
Neo koloniale landen in Afrika en Azië worden nog steeds bestolen van hun dure producten.
Rusland en China zijn de enige landen die daar iets tegen doen. Zo heeft een deel van het Wagner leger van Rusland, zich gevestigd in een aantal Afrikaanse landen om daar de bevolking te beschermen tegen de legers van landen die vroeger de koloniale overheersers waren. Deze landen worden beetje bij beetje bevrijd.
Door verkeerde producten wordt de landbouw grond vergiftigd. Hierdoor ontstaat er een gebrek aan voeding. Dit is altijd weggewerkt met kunstmest om een hogeren productie te verkrijgen. Nu de prijs van kunstmest erg hoog is kunnen boeren dit niet meer betalen en zullen veel minder opbrengst krijgen. Dit zal merkbaar worden in de prijzen.
Dit kan een grote sof geworden. Maar het kan ook een zegen worden. We kunnen, net als Rusland, gebruik maken van de middelen die we wel hebben. Dierlijke mest, compost, en andere natuurlijke manieren om goede en eerlijke producten te kweken die veel gezonder zijn voor mens en dier. En waar mee we de grond niet dood maken.
Op internet zijn vele manieren te vinden die landbouw laten zien die goed zijn voor de planten die we eten en gebruiken. Zo zal een goede combinatie tussen land en veeteelt in de toekomst een goede manier worden om mens en dier te voeden.
Tegenwoordig krijgen dieren voeding die niet past in hun natuurlijke voeding. Dit om meer producten te verkrijgen die deze dieren produceren. Dit kan erg slecht zijn voor de kwaliteit.
Onze economie is gebaseerd op meer en nog meer ergens uit halen.
De politiek heeft bijna alle Nuts voorzieningen verkwanseld aan de particuliere markt. Verkwanseld aan winst voor bedrijven. Terwijl juist de overheid een verplichting had deze Nuts bedrijven goed te beheren voor de burgers van een land.
De particulieren zouden het beter doen, was de motivatie.Het enige dat werkelijke gebeurde was dat alles duurder werd en al deze bedrijven slechter presteerden. Dit dank zij de liberale vrijheden van winst maken. Want dat was de enige reden dat deze bedrijven overgingen van de staat naar particuliere handen. Ze nu terugkopen zal de prijs opdrijven. Of de staat zou, net als bij de boeren, via een pressiemiddel de prijs moeten bepalen.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
