Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 6 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur.
Het ontslag van top generaals tijdens de chaos rond de oorlog met Iran heeft alarm geslagen over de politisering van het Amerikaanse leger. Tegelijkertijd lijken de spanningen tussen Trump en de nationale veiligheidsdiensten toe te nemen. De vraag of het land nog bestuurbaar is, valt steeds moeilijker te negeren: het risico op een institutionele confrontatie of op een ‘Watergate’- of zelfs ‘JFK’-achtige uitkomst is niet langer ondenkbaar.
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
De Verenigde Staten worden opnieuw geconfronteerd met een crisis in het bevelvoering op het hoogste niveau van hun militaire establishment, tijdens een steeds riskantere buitenlandse oorlog die de wereldvrede en de wereldeconomie bedreigt. Men vraagt zich dan ook af of Trump effectief kan regeren en voor hoe lang, schrijft Uriel Araujo.
Minister van Defensie Pete Hegseth (nu ‘minister van Oorlog’ genoemd) heeft onlangs toezicht gehouden op de ontslag van meerdere top officieren, waaronder de stafchef van het leger, generaal Randy George, en andere hoge commandanten, te midden van gerapporteerde meningsverschillen over de uitvoering en de omvang van de rampzalige oorlog in Iran. In werkelijkheid is er al een tijdje een patroon van ontslagen binnen het Pentagon (en overigens ook in de bredere federale overheid), wat wijst op bredere inspanningen om de militaire en civiele hiërarchie langs ideologische lijnen te hervormen: de oorlog in Iran heeft dit versterkt.
De lopende operatie in Iran is in ieder geval een nog gevaarlijkere fase ingegaan, met toenemende waarschuwingen van militaire professionals over het risico van escalatie, mogelijke grondoperaties en de kans op catastrofale verliezen. Gepensioneerde legergeneraals en anderen hebben een dergelijk scenario omschreven als een “absolute ramp”. Het Internationaal Energieagentschap en economen waarschuwen voor een “grote bedreiging” voor de wereldeconomie, met mogelijke klappen voor het bbp, verstoringen in de toeleveringsketen en recessiedruk.
De inzet is dus niet alleen militair, maar zelfs beschavingsgericht, vanuit Amerikaans perspectief, en raakt aan de (reeds afnemende) geloofwaardigheid van het mondiale leiderschap van de VS en de stabiliteit van het internationale systeem zelf.
Spanningen tussen het civiele leiderschap en het leger zijn natuurlijk niet nieuw in de Amerikaanse geschiedenis. Toch is de huidige episode iets anders. Terwijl president Donald Trump openlijk het idee van “regimeverandering” in Iran heeft gepromoot, lijkt er ironisch genoeg een soort regimeverandering plaats te vinden binnen de Amerikaanse staat zelf.
Analisten beschrijven al lange tijd een “dubbele regering” die in de VS opereert. Het concept, geformuleerd door Michael Glennon, verwijst naar de blijvende invloed van de nationale veiligheidsbureaucratie, die met een zekere mate van continuïteit functioneert, ongeacht de verkiezingsuitslagen. Deze structuur, soms aangeduid als de ‘Deep State’, is al lang een bron van wrijving met gekozen presidenten, met name degenen die vastgeroeste beleidslijnen of institutionele prerogatieven ter discussie willen stellen.
Het bestuur van Trump, zowel in zijn eerste als in zijn huidige ambtstermijn, wordt gekenmerkt door een openlijke confrontatie met een deel van ditzelfde apparaat. Zijn pogingen om gevoelige dossiers vrij te geven, inlichtingendiensten te hervormen (met zelfs “zuiveringen”) en de prioriteiten van het buitenlands beleid te herzien, worden door zijn aanhangers gezien als een noodzakelijke correctie (“het moeras droogleggen”). Critici beschouwen deze maatregelen echter als destabiliserend; ze maken ook deel uit van zijn streven om zijn eigen presidentiële bevoegdheden uit te breiden.
Historische precedenten suggereren dat dergelijke conflicten verstrekkende gevolgen kunnen hebben. In feite hebben elementen binnen het inlichtingenapparaat soms gehandeld om het presidentiële gezag te beperken, te verzwakken of te neutraliseren. Het feit dat sectoren van de inlichtingengemeenschap (“dubbele regering”) betrokken waren bij het saboteren en ontmaskeren van de regering-Nixon (via Watergate) is goed gedocumenteerd en is al lang bestudeerd door auteurs zoals Jim Hougan, Shane O’Sullivan en Chris Collins. Evenzo zijn er indirecte bewijsstukken — afkomstig uit de HSCA (1979) en onlangs vrijgegeven dossiers over de moord op JFK plus andere documenten — die suggereren dat malafide of individuele elementen binnen de inlichtingengemeenschap (met name de CIA) mogelijk banden hadden met de georganiseerde misdaad in de gebeurtenissen die leidden tot de uitschakeling van president Kennedy.
Gezien wat er op het spel staat, is een scenario waarin Trump zou worden “watergated”, “bidened” of zelfs op de een of andere manier “kennedied” daarom niet al te vergezocht.
De huidige combinatie van interne zuiveringen, militaire druk en institutioneel wantrouwen creëert op zijn minst een explosieve situatie. De mogelijkheid van constitutionele tegenstand, waaronder afzettingsprocedures of andere middelen (bijvoorbeeld zelfs het in twijfel trekken van de geestelijke gezondheid van de opperbevelhebber), kan niet zomaar terzijde worden geschoven. Evenmin als de subtielere vormen van bureaucratisch verzet, variërend van lekken tot operationele vertragingen of sabotage, om maar iets te noemen.
De Verenigde Staten hebben de afgelopen jaren in feite te maken gehad met een gestage uitholling van de politieke legitimiteit. De controverses rond de cognitieve toestand van voormalig president Joe Biden en de berichten over een “triumviraat” dat in zijn plaats regeert, waren ernstig genoeg. De terugkeer van Trump aan de macht (na drie nog steeds onopgeloste moordaanslagen) heeft deze zorgen niet weggenomen.
Ondertussen heeft de verstoring van de Straat van Hormuz al voor aanzienlijke schokken op de mondiale energiemarkten gezorgd, met stijgende olieprijzen en toenemende inflatiedruk. Economen waarschuwen voor een mogelijke wereldwijde recessie, terwijl analisten wijzen op de druk op de Amerikaanse allianties en militaire middelen. In een dergelijke context is coherent leiderschap een harde noodzaak.
De Verenigde Staten zijn, hoewel in verval, nog steeds de machtigste natie ter wereld, en bevinden zich vandaag de dag in een periode van grote onzekerheid. De uitkomst van de aanhoudende oorlog met Iran zal niet alleen het verloop van dit conflict bepalen, maar waarschijnlijk ook de toekomst van het Amerikaanse bestuur zelf.
Men herinnert zich wellicht dat Trump zelf, niet al te subtiel, heeft geflirt met ideeën over een “staatsgreep” met betrekking tot de komende verkiezingen, met uitspraken over het “overnemen” ervan. Een volwaardige staatsgreep tegen zijn eigen grillige presidentschap te midden van een oorlog blijft tot nu toe onwaarschijnlijk. Het valt nog te bezien hoe en wanneer het Amerikaanse systeem (inclusief de “dubbele regering”) zal trachten zijn eigen gevaarlijke koers te corrigeren.
©Uriel Araujo
Reactie.
Er komen in het bovenstaand artikel verschillende zaken naar voren die enige uitgebreider duiding nodig hebben.
Amerika is een Corporation. Zeg maar een soort bedrijfsvorm. Dit stamt nog uit de tijd dat Engeland de oorlog tegen de kolonisten verloor ondanks dat veel oorspronkelijke stammen aan de kant van de Engelsen deze strijd voerden. Toen de kolonisten bijna tot aan de grens van Canada werden teruggedreven, werd de leider van de inheemse bevolking door een verdwaalde kogel dodelijk getroffen.
Omdat de Engelsen soldaten een slechte leiding hadden konden de kolonisten de Engelsen terugdrijven en wonnen de strijd om Amerika.
De Corporation werd nooit opgeheven.
Nu is het plan van Trump om van de Corporation een republiek te maken. De zelfstandige republiek Amerika. Hiermee worden de laatste banden met Engeland verbroken.
Trump werd door een aantal generaals gevraagd president te willen worden van Amerika. Dat lukte. In Trump zijn eerste termijn was de tegenstand erg groot en werd Trump erg tegengewerkt door de Democraten die veel macht hadden en waar de corruptie erg groot was. Ze hadden veel te verbergen. Epstein is hier een voorbeeld van. Pizzagate is een ander voorbeeld.
Ik zal hier niet beschrijven welke misdaden vele prominente figuren als Hilary Clinton en anderen hebben gepleegd, maar dat zal ter zijner tijd nog worden vrijgegeven.
Tweestrijd.
Er is in de hele westerse wereld een enorme strijd die zich deels afspeelt tussen verschillende afdelingen van geheime diensten als de CIA, Mossad, MI6 en andere minder invloedrijke geheime diensten. Eén kant wordt geleid door de Deep State en de andere kant door hen die voor hun land werken.
Zij die voor de Deep State werken krijgen veel geld via de verdiensten die door drugs gegenereerd worden. Daarom kunnen ze veel zaken buiten de regering bevoegdheid doen. In toren 7 van de Twin Towers werden dossiers bewaard die moesten bewijzen dat de CIA en andere diensten opdrachten hadden uitgevoerd die buiten de officiële regeringsopdrachten vielen. Deze dossiers zijn allemaal vernietigd omdat ook toren 7 instortte zonder dat daar een aanleiding toe was. Toren 7 kreeg echter dezelfde behandeling al de twee torens die wel zogenaamd door vliegtuigen werden ingevlogen.
Mijn vermoeden is dat de Generaals die nu vervangen zijn voor de Deep State werken. Daarbij is dat Trump verkeerde informatie heeft gekregen over de weerstand die Iran kon leveren. Hierdoor stond Trump in zijn hemd omdat de vele miljarden die de Arabische staten betaalde voor bescherming, in enkele dagen niets meer waard bleek. Daarbij kreeg Trump ook niet de juiste informatie over het aantal en de mogelijkheden dat Iran heeft wegens de raketten. Niet alleen het aantal, maar vooral de snelheid en detonatiekracht.
Helaas heeft Trump mij nooit gevraagd hem hiervan op de hoogte te stellen. Grapje!
Trump heeft Maduro laten arresteren omdat Maduro veel kennis heeft betreffende de drugskanalen die de CIA en Mossad gebruiken. Ook de twee computer systemen die gebruikt worden bij verkiezingen zijn in Venezuela gemaakt. Deze systemen worden in veel westerse landen gebruikt om de stemmen die handmatig geteld worden in te brengen in deze computersystemen. En daar gaan de meeste stemmen naar de partij die door de Deep State gekozen wordt om een land te regeren. Zo is manipulatie eenvoudig.
Een ander voordeel is de olie die Venezuela heeft. De grootste voorraad ter wereld. Nu heeft China niets aan de contracten met Venezuela. Ook de contracten die Iran heeft met China werden onzeker door de aanval op Iran door de VS. Maar hier heeft Iran nog steeds de macht schepen door te laten. Hiermee drijft de VS China steeds meer naar Rusland.
Wanneer zal China en Rusland de VS dwingen de olie uit Venezuela vrij te geven?
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
