Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 6 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur.
De oorlog in Iran toont de machteloosheid en willoosheid van de EU aan, want de EU behoort tot degenen die het meest door de oorlog worden getroffen. Hoewel Trump het niet eens nodig vond om de Europeanen vooraf te waarschuwen, steunen zij hem met tegenzin, terwijl sommigen, met name de Duitse regering, hem zelfs actief steunen.
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
De oorlog met Iran schaadt Europa enorm, omdat de economie al te lijden heeft onder de veel te hoge energieprijzen. Eigenlijk zouden de EU en haar lidstaten alles moeten doen om deze oorlog zo snel mogelijk te beëindigen, wat ze ook zouden kunnen doen als ze gewoon het gebruik van Amerikaanse bases in Europa voor aanvallen op Iran zouden verbieden en het Europese luchtruim zouden sluiten voor Amerikaanse gevechtsvliegtuigen die aan de aanvallen deelnemen.
Maar de Europeanen, met als enige uitzondering Spanje, steunen Trump, hoewel zijn beleid hen enorm schaadt. Vooral hardnekkige figuren, zoals bondskanselier Merz en minister van Buitenlandse Zaken Wadephul, steunen Trumps oorlog zelfs openlijk, schrijft Thomas Röper.
Een Russische analist heeft in een artikel voor het Russische persbureau TASS uiteengezet dat de EU en haar leden geen andere keuze hebben dan zo te handelen en hun eigen belangen te schaden, omdat ze te afhankelijk zijn geworden van de VS.
Om dit aan te tonen, maakt hij een vergelijking met de oorlog in Irak in 2003, toen de Europeanen nog minder afhankelijk waren van de VS en zich daarom konden veroorloven om tegen te spreken en zelfs verzet te bieden tegen de VS. Ik heb het artikel vertaald omdat het naar mijn mening interessante stof tot nadenken biedt.
Begin van de vertaling:
Oorlog met Iran: waarom Europa tegen zijn eigen belangen in wordt meegezogen
Igor Gaschkow over het feit dat de EU meer bang is voor een breuk met Trump dan voor een olieprijs van 100 dollar.
Op 19 en 20 maart komen de staatshoofden en regeringsleiders van de EU bijeen voor een top om te praten over de escalatie in het Midden-Oosten. Nog voordat de uitkomst bekend is, hebben Frankrijk, Italië en Duitsland oorlogsschepen naar het oostelijke Middellandse Zeegebied gestuurd. Eerder hadden de VS van Portugal toestemming gekregen om bases op zijn grondgebied te gebruiken. De Franse president Emmanuel Macron waarschuwde dat hij zich het recht voorbehoudt om een “vreedzame operatie” uit te voeren om de Straat van Hormuz open te stellen, terwijl bondskanselier Merz de “val van het verschrikkelijke regime” in Teheran steunde. Europa lijkt zijn besluit te hebben genomen, maar welke voordelen levert dat op?
Brandstof wordt duur
Op 2 maart legde Karoline Leavitt, de persvoorlichter van het Witte Huis, de volgende verklaring af: “President Trump verwacht van heel Europa – natuurlijk van al onze Europese bondgenoten – medewerking aan deze langverwachte missie: het omverwerpen van het Iraanse regime. Niet alleen omdat het een bedreiging vormt voor de VS, maar ook voor Europa.” Het ergste scenario voor de EU zou voorlopig een langdurige oorlog met Iran kunnen zijn. Op 3 maart kondigde Qatar, de op één na grootste exporteur van vloeibaar aardgas ter wereld, de sluiting van zijn belangrijkste raffinaderijen aan. Qatar voorziet in 15 procent van de behoefte van de EU. Het was dan ook geen verrassing dat de aardgasprijs vervolgens met 50 procent omhoogschoot.
De stijging van de energieprijzen had een direct effect op de olieprijs. Binnen enkele dagen steeg deze in maart van 70 naar 119 dollar, voordat hij weer daalde naar 88 dollar. Iran kan de verdere schommelingen beïnvloeden: de instrumenten hiervoor zijn de blokkade van de Straat van Hormuz, waar 20 procent van de wereldwijde olie doorheen stroomt, en aanvallen op olievelden en raffinaderijen op het Arabische schiereiland.
De daaruit voortvloeiende stijging van de energiekosten is bijzonder gevaarlijk voor Europa. Vanuit economisch oogpunt leidt dit automatisch tot inflatie: alle in de EU geproduceerde goederen worden duurder, waardoor de euro in waarde daalt. Aanhoudende inflatie in het geval van een langdurige oorlog is nu al een uitdaging voor de Europese Centrale Bank. Zij zal de rente moeten verhogen om het verlies aan koopkracht van de euro te compenseren. En een verlenging van de oorlog met Iran tot na de oorspronkelijk door het Witte Huis aangekondigde periode (vier tot vijf weken) stelt de EU bloot aan nog grotere risico’s. In tegenstelling tot de VS, een belangrijke olie- en gasproducent, is Europa een importeur. Als de prijzen voor olie en gas stijgen, daalt het rendement van de productie in de EU, wat leidt tot kapitaal uitstroom. In een kritieke situatie zou een dergelijke ommekeer kunnen omslaan in paniek. De dichtstbijzijnde “veilige haven” voor kapitaal is Amerika zelf en zijn munteenheid.
Om redenen van politieke opportuniteit
De oorlog in Iran is slecht voor Europa. Maar het is moeilijk om dit feit te laten meewegen in het handelen van Europese politici. In tegenstelling tot 2003, toen de VS Irak aanvielen, is er binnen de EU zelf veel veranderd. Economisch gezien leek de situatie toen al op die van nu, omdat de oorlog in het Midden-Oosten de economische situatie van de Europeanen verzwakte. Maar 23 jaar geleden hebben Frankrijk en Duitsland de Amerikaanse interventie afgewezen. Vandaag is dat zelfs niet meer het geval.
Van Duitsland, de industriële motor van de EU, die auto’s, werktuigmachines en staal exporteert, dus producten waarvan de prijzen sterk afhankelijk zijn van het energieverbruik bij de productie, had men kunnen verwachten dat het zou reageren op maatregelen die tot hogere prijzen leiden. In 2002 deed het dat ook. Bondskanselier Gerhard Schröder beschuldigde de VS ervan hun historische bondgenoten te willen “onderwerpen”.
Het Westerse establishment ontbreekt het aan legitimiteit
Een kwart eeuw later is het standpunt van Duitsland anders. Friedrich Merz is een groot voorstander van militaire interventie: hij noemt Iran het “centrum van het internationale terrorisme” en eist een regimewisseling. Daarmee accepteert hij namens Duitsland de kosten die daaruit voortvloeien.
De Franse regering slaat een vergelijkbare toon aan, zij het met een zekere nuance. Officieel is Macron niet bereid zich bij de VS aan te sluiten. Toch vervult hij zijn plicht als Amerikaanse bondgenoot. Franse militaire bases waren betrokken bij de Amerikaans-Israëlische aanval op Iran – iets wat twee decennia geleden in Irak ondenkbaar zou zijn geweest.
Groot-Brittannië, dat geen lid is van de EU en ook bij de oorlog betrokken is, heeft Iran een woordspeling aangeboden. Op 1 maart weigerde premier Keir Starmer deel te nemen aan offensieve maatregelen. Maar al snel werd duidelijk dat hij het begrip “defensief” ruim interpreteert: daaronder vallen ook aanvallen op Iraans grondgebied met als doel de vernietiging van het Iraanse raketprogramma.
De reactie daarop liet niet lang op zich wachten. “Defensief als synoniem voor offensief. Heeft dat überhaupt wel zin? Willen ze Iran misschien het vermogen ontnemen om zich tegen agressors te verdedigen?”, vroeg het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken. “Het zou een schande zijn als Groot-Brittannië zich bij de agressors zou aansluiten. Het heeft ons land al genoeg schade berokkend.”
Protest afgewezen
Voor alle bovengenoemde Europese landen zou een langdurige stijging van de olie- en gasprijzen een zware beproeving zijn, maar de voormalige grootmachten hebben niet de politieke invloed om het beleid van de VS te beïnvloeden.
Het contrast met 2003 springt bijzonder in het oog.
Toen probeerde de regering van George W. Bush de Europese publieke opinie met “bewijzen” te overtuigen dat Saddam Hussein massavernietigingswapens had geproduceerd. Deze keer zijn dergelijke pogingen niet ondernomen. Sterker nog, er zijn geen aanwijzingen dat de Europeanen vóór de aanval, die op 28 februari begon, op de hoogte waren gebracht. De vertraagde reactie (veel Europese staatshoofden en regeringsleiders hadden zelfs een week na het uitbreken van de gevechten nog geen standpunt ingenomen) duidt op verwarring in hoge kringen, waar men alleen uit de kranten kon vernemen dat er een nieuwe confrontatie in het oosten gaande was.
De Amerikaanse president Donald Trump gebruikt regelmatig de uitdrukking “Ze hebben geen goede kaarten”. Dat geldt volledig voor de EU. In vergelijking met 2003, toen de energiemix van de EU betrouwbaar gediversifieerd was door leveringen uit Rusland, het Midden-Oosten en de VS, is de situatie vandaag de dag omgekeerd. In 2025 was 58 procent van het vloeibare aardgas dat door Europese economieën werd verbruikt afkomstig uit de VS. Economen voorspellen dat dit aandeel tegen het einde van dit jaar licht zou kunnen stijgen tot 65 procent. Het door Europa zelf veroorzaakte wegvallen van de Russische leveringen bleef niet zonder gevolgen: het leidde tot een toename van de invoer uit het Midden-Oosten, dat, zoals is gebleken, afhankelijk is van het buitenlands beleid van de VS en instabiliteit met zich meebrengt.
In een dergelijke situatie is Europa gedwongen om zacht te spreken, zelfs als de retoriek van sommige van zijn politici scherp is. Een voorbeeld van het samenspel van beide factoren deed zich voor in de zomer van 2025, toen de Europese landen na een reeks anti-Amerikaanse verklaringen instemden met de handelsovereenkomst met de VS, die voorzag in eenzijdige invoerrechten alleen op goederen uit de EU, maar niet op Amerikaanse goederen. De situatie is ongunstig, maar Europa is gedwongen om te spelen met de kaarten die het heeft.
Dat betekent echter niet dat niemand in de EU bereid is om tegen Donald Trump te protesteren. Economisch gezien is de EU als unie een uniform subject. Dat betekent dat geen enkel Europees land afzonderlijk van alle andere aan Amerikaanse sancties of invoerrechten kan worden onderworpen, dat geldt alleen gezamenlijk. Dit heeft een interessant gevolg: een afzonderlijke EU-lidstaat kan het zich veroorloven om de VS luidkeels te bekritiseren en zich daarbij achter de anderen te verschuilen. Geen slechte strategie!
In 2026 bevond Spanje zich in deze rol. Spanje was in 2024 het enige grote EU-land dat de oorlog van Israël in de Gazastrook veroordeelde. En in 2026 bestempelt Madrid de oorlog tegen Iran al als onwettig en eist het dat deze wordt beëindigd. Achter de scherpe retoriek van de Spanjaarden gaat de onuitgesproken ontevredenheid van veel Europeanen schuil. Madrid spreekt namens iedereen, maar niets wijst erop dat Washington naar deze stem zal luisteren.
©Thomas Röper
Reactie
De ware reden van de brutale en onverwachte aanval van de VS en Usrael op Iran is een andere dan een mogelijk gewilde verandering van leiders om de bevolking te bevrijden.
De westerse leiders geven geen ene reet om de bevolkingen van welk land dan ook! Dat is duidelijk zichtbaar aan de invallen in verschillende landen en het beleid van de EU.
De leiders van de EU hebben de bevolking van de aangesloten landen al ruim voldoende laten weten niets te geven om de mensen door hun beleid. Alles wordt duurder, aan veel dingen is zichtbaar dat er tekorten ontstaan. Vooral het weren van Russisch gas en olie is hier een heel duidelijk teken.
De enige reden dat de VS Iran aanvalt is een poging om de petrodollar veilig te stellen en een andere reden is dat de VS China de toegang tot olie en gas wil onthouden. En door mogen net zoveel burgers de dood vinden als nodig.
Omdat de VS eerdaags een staakt het vuren wil, is het zeer waarschijnlijk dat Iran dit niet wil om reden dat ze daarna weer plotseling worden geconfronteerd met een volgende aanval. Dan zal de VS beweren dat Iran geen vrede wil. We hebben dit eerder gezien dat na de zes daagse oorlog Iran stopte met het vernietigen van de staat Usrael. En dat risico willen ze niet weer nemen. Dus zal Iran doorgaan.
In een eerder artikel schreef ik al als reactie dat zeer waarschijnlijk China zich en deze oorlog zal begeven om de VS duidelijk te maken dat het afgelopen moet zijn met oorlog maken in landen waar China energiecontracten mee heeft. Wanneer China hetzelfde zou doen met de landen die olie en gas leveren aan de VS wat deze wereld te klein!
Wat Europa betreft is deze wereld al te klein. Vooral de leiders van de EU zijn kleinzielige wezens die geen enkele empathie hebben met de bevolking. Bijna al deze leiders zijn schatplichtig aan het WEF en de daarbij behorende instanties die in heel het westen politici hebben geïnstalleerd die alleen naar deze instanties luisteren!
Het is daarom ook niet verwonderlijk dat deze instanties een ander plan hebben met de Europese bevolking dat ze willen zeggen. Aan hun handelen is dat duidelijk zichtbaar.
Deze figuren doen er alles aan de economie van de EU in een afvoerputje te duwen. Dit is niet in het voordeel van de bevolking. Ze doen er alles aan de boeren weg te pesten zodat er in de nabije toekomst een voedseltekort zal ontstaan. Ze doen er alles aan de gezondheid van de bevolking in de waagschaal te stellen. Dit is niet in het voordeel van de bevolking. Ze doen er alles aan een oorlog tegen Rusland uit te lokken. Dit is niet in het voordeel van de bevolking. Ze doen er alles aan de oorlog in Oekraïne te verlengen en er geld in te stoppen dat de bevolking zo nodig heeft. Dit is niet in het voordeel van de bevolking. Ze doen er alles aan om de broodnodige energievoorzieningen te boycotten. Dit is niet in het voordeel van de bevolking. Ze doen er alles aan de vrijheid van het woord te beperken. Dit is niet in het voordeel van de bevolking. Ze doen niets om de biologische landbouw en veeteelt te bevorderen. Dit is niet in het voordeel van de bevolking. Ze doen er alles aan de migratie te bevorderen. Dat is niet in het voordeel van de bevolking. Ze doen er alles aan de bevolking steeds meer te belasten.
Dat is niet in het voordeel van de bevolking.
Uit deze beperkte opsomming mag het duidelijk zijn dat mijn bewering dat de Europese politici niets doen om het beter te maken voor de bevolking juist is.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
