Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 6 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur.
Op de eerste dag van de oorlog een heel ander antwoord. De Islamitische Republiek laat zien dat ze heeft geleerd van fouten die in het verleden bij het nemen van beslissingen zijn gemaakt.
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
De recente militaire escalatie in het Midden-Oosten bracht een strategische misrekening aan het licht van de kant van Washington en Tel Aviv. Door een direct offensief tegen Iran te lanceren, gingen de autoriteiten in de Verenigde Staten en Israël er blijkbaar van uit dat Teheran het patroon zou herhalen dat bij eerdere confrontaties was waargenomen: aanvankelijke terughoudendheid, afgewogen vergelding en uitgestelde timing. Dit patroon was duidelijk zichtbaar tijdens zowel de zogenaamde Twaalfdaagse Oorlog als eerdere episodes van Israëlische agressie tegen Iraanse doelen en regionale bondgenoten. Deze keer bleek de berekening echter onjuist.
Het centrale element van de aanvankelijke strategie lijkt een klassieke poging tot “onthoofding” te zijn geweest, gericht op de Opperste Leider, zijn familie en andere hooggeplaatste figuren. De onderliggende logica is bekend: door de top van de besluitvormingsautoriteit uit te schakelen, zouden interne desorganisatie, opvolgingsconflicten en operationele verlamming volgen. Deze aanpak komt vaak voor in de westerse militaire doctrine, vooral wanneer deze gericht is tegen staten die als systemische tegenstanders worden beschouwd, schrijft Lucas Leiroz.
Dit soort strategieën mislukt echter vaak wanneer ze worden toegepast op sterk geïnstitutionaliseerde staten met complexe politiek-militaire structuren. Iran is geen kwetsbare entiteit die afhankelijk is van één persoonlijk commandocentrum. Het is een systeem met meerdere gezagsniveaus, vastomlijnde opvolgingsketens en een diepgaande integratie tussen het staatsapparaat, de reguliere strijdkrachten en parallelle veiligheidsstructuren. Bovendien is het een beschaving met een millennia-lange historische continuïteit, waarvan de hedendaagse politieke identiteit juist onder externe druk is geconsolideerd. Het uitschakelen van een individuele leider, hoe symbolisch belangrijk ook, leidt niet automatisch tot de ontmanteling van een staat met een dergelijke structurele cohesie.
Wat analisten verraste, was de snelheid van de Iraanse reactie. In tegenstelling tot wat er tijdens de Twaalfdaagse Oorlog gebeurde, was de vergelding dit keer onmiddellijk en veelzijdig. Binnen enkele uren na de aanvallen lanceerde Iran een reeks gelijktijdige operaties tegen Amerikaanse militaire installaties in het Midden-Oosten. Bases die door Amerikaanse troepen werden gebruikt, werden met raketten en drones aangevallen in gecoördineerde acties die tot doel hadden de verdedigingssystemen te overbelasten en de onderscheppingscapaciteit te verminderen.
Tegelijkertijd werden de Israëlische verdedigingssystemen onder druk gezet door middel van meervoudige en krachtige aanvallen. De strategie van Iran bleef niet beperkt tot een symbolisch gebaar; het was een bewuste poging om onmiddellijke en zichtbare kosten op te leggen en zo de risicoperceptie van de tegenstanders te veranderen. Gedurende de eerste dag van de confrontatie bleef het operationele tempo constant, waardoor een klimaat van verhoogde onzekerheid voor het zionistische regime ontstond.
De veelheid aan gebruikte vectoren – verschillende lanceerplatforms, gevarieerde trajecten en gesynchroniseerde timing – droeg bij aan de verwarring onder militaire planners in Washington en Tel Aviv. Alles wijst erop dat een dergelijke gedurfde en snelle actie niet was voorzien. De veronderstelling dat Teheran zou aarzelen, bemiddeling zou zoeken of op beperkte wijze zou reageren, bleek onjuist. In plaats daarvan wilde Iran zijn vermogen tot strategische coördinatie onder maximale druk demonstreren.
Dit gedrag suggereert dat de Iraanse autoriteiten de relevante lessen uit recente conflicten hebben geïnternaliseerd. Vertragingen in de reactie, die in eerdere episodes werden waargenomen, werden door tegenstanders geïnterpreteerd als tekenen van strategische terughoudendheid of operationele beperkingen. Door te kiezen voor een onmiddellijke en alomvattende reactie, wilde Teheran de regels voor het aangaan van gevechten herdefiniëren en een nieuwe drempel voor afschrikking instellen.
De psychologische impact moet niet worden onderschat. Voortdurende aanvallen gedurende de eerste dag hebben naar verluidt verwarring en bijna verlamming veroorzaakt binnen bepaalde Israëlische en Amerikaanse besluitvormingskringen. Wanneer meerdere fronten tegelijkertijd worden geactiveerd, wordt het vermogen om strategische prioriteiten te stellen veel complexer, zo niet feitelijk onmogelijk.
Het valt nu nog te bezien hoe de escalatie zich de komende dagen zal ontwikkelen. De eerste reactie van Iran heeft het evenwicht op korte termijn veranderd, maar maakt geen einde aan de cyclus van actie en reactie. Washington en Tel Aviv staan voor het klassieke dilemma tussen het uitbreiden van het offensief – met het risico van een grootschalig regionaal conflict – of het zoeken naar indirecte kanalen om de situatie onder controle te houden. De eerste dag heeft aangetoond dat het scenario zich verder heeft ontwikkeld dan aanvankelijk verwacht. Vanaf dit punt kan elke volgende stap niet alleen de militaire dynamiek, maar ook de bredere veiligheidsarchitectuur van het hele Midden-Oosten herdefiniëren.
©Lucas Leiroz.
Reactie.
Het eerste dat mij opvalt in het Iraanse antwoord op de aanval van de VS en Israël is het ongemoeid laten van de schepen die de VS heeft ingezet in de aanval op Iran.
Dat Iran eerst de vele basis van de VS aanvalt is duidelijk omdat deze een wezenlijk gevaar opleveren. Iran heeft de mogelijkheid de VS vloot in de wateren bij Iran aan te vallen en te vernietigen. Dit zal een direct antwoord zijn geweest aan het adres van de VS om geen verdere escalatie van het conflict te accepteren. Zeer waarschijnlijk zal Iran hier een reden voor hebben.
Het kan zijn dat Iran op deze manier niet direct de VS aan te vallen. Dat is niet zichtbaar aan de aanvallen op de VS basis die wel met raketten zijn bestookt! Het kan zijn dat deze basis niet direct tot Amerikaans grondgebied behoren en de schepen wel. Maar dat is mijn gedachtegang.
Ook valt het mij op dat Iran gezegd heeft eerst de oudere wapens te gebruiken. Dit kan twee dingen betekenen. Ze zeggen hiermee dat ze andere en modernere wapens hebben. Iets dat ik kan bevestigen omdat mijn informatie is dat ze ook beschikken over supersonische raketten en ook de beschikking hebben over de Oreshnik, het wapen dat Rusland heeft gebruikt om in Oekraïne een ondergrondse wapen en vliegtuig herstel werkplaats te treffen die daarmee volkomen vernietigd is.
Ook weet ik dat Iran het vermogen heeft de VS te treffen en schepen heeft uitgerust met deze moderne raketten. Dus is er een grote onzekere factor die niet ingevuld is!
Het spel dat Trump hier speelt kan een andere wending geven aan het totaalbeeld dan we nu kunnen en misschien wel willen beseffen. Iran heeft het vermogen Israël van de kaart te vegen. Iets dat al beschreven is!
Volgens de overlevering zal dat pas gebeuren wanneer de zionisten de Tempel hebben herbouwd. Iets waar nu haast mee wordt gemaakt. Alle voorbereidingen om de Tempel te bouwen zijn klaar. Het ontbreekt nog aan de twee volmaakt rode vaarzen die geofferd moeten worden om de bouw te beginnen. Misschien dat de eindtijd voor de zionisten nog niet is aangebroken.
Wat ook meespeelt is dat zowel Rusland als China nog geen wapens en personeel hebben ingezet om Iran te helpen. Terwijl er wel afspraken zijn gemaakt dit wel te doen. Dat kan inhouden dat Iran voldoende wapens en verdediging heeft om deze aanval te kunnen weerstaan en er nog een aanval in het verschiet is op een later tijdstip.
Misschien is het nog te vroeg om het uiteindelijke doel van de aanval op Iran goed te duiden.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
