Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 6 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur.
Niet voordat de EU haar politieke klasse verandert. Brussel kan geen vrede sluiten met Moskou voordat het zijn gewoontes doorbreekt
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
De betrekkingen tussen Rusland en de Europese Unie bevinden zich momenteel op het laagste punt sinds de val van de Sovjet-Unie. De economische en culturele banden die ons ooit verbonden, zijn in 2022 grotendeels verbroken.
Vandaag maken onze buren dat proces in feite af. Ze doen dat op twee manieren: door steeds meer handelsbeperkingen in te voeren en door een klimaat van militaire hysterie in stand te houden dat hogere defensie-uitgaven en de geleidelijke ontmanteling van het West-Europese welvaartsmodel rechtvaardigt, schrijft Vitaly Ryumshin.
Maar zelfs in dit sombere landschap is er een sprankje hoop te zien. De recente confrontatie met de Verenigde Staten over Groenland heeft de EU-leiders gedwongen hun plaats in de mondiale orde te heroverwegen. Jarenlang hebben de leden van het blok de VS behandeld als een betrouwbare strategische achterhoede. Daardoor konden ze zich bijna automatisch aansluiten bij Washington. Maar dit jaar werden de West-Europese hoofdsteden eraan herinnerd dat Amerika een macht is met eigen belangen, die sterk kunnen afwijken van die van hen. Onvoorwaardelijke loyaliteit begint plotseling een strategisch risico te lijken.
Uit dit besef vloeien conclusies voort die tot voor kort politiek ondenkbaar waren in West-Europa. Afhankelijkheid van Amerikaans gas blijkt niet beter te zijn dan afhankelijkheid van Russisch gas. Behalve dat geïmporteerd LNG van over de Atlantische Oceaan veel duurder is. Meer in het algemeen kunnen de Verenigde Staten, gezien hun capaciteiten en assertiviteit, zelf een bron van druk en zelfs een militair risico worden. Deze gedachten worden nog steeds zachtjes uitgesproken, maar ze zijn niet langer taboe.
Tegen deze achtergrond zijn binnen de EU de eerste voorzichtige stemmen opgaan voor hernieuwde dialoog met Rusland. Opvallend is dat deze stemmen niet afkomstig zijn van marginale extreemrechtse krachten, maar van mainstream figuren zoals de Duitse bondskanselier Friedrich Merz, de Franse president Emmanuel Macron en de Finse president Alexander Stubb. Hun uitspraken blijven voorzichtig: we moeten praten, zeggen ze, maar de tijd is nog niet rijp. Toch betekent het feit dat de mogelijkheid van toekomstige betrekkingen met Moskou weer in het politieke discours is teruggekeerd, een kwalitatieve verschuiving in het denken van de elites in West-Europa.
Als de EU serieus op eigen benen wil staan, zal zij uiteindelijk de Russische kwestie moeten oplossen. Voorlopig blijft Brussel echter gevangen in een achterhaald wereldbeeld. Het buitenlands beleid is nog steeds te ideologisch, geworteld in het begin van de jaren 2010. De leiders blijven spreken over een “op regels gebaseerde wereldorde” en behandelen staten waarvan het politieke systeem afwijkt van hun eigen liberaal-democratische model als een inherente bedreiging. Deze mentaliteit verklaart ook de confronterende houding van de EU ten opzichte van China, die van buitenaf vaak strategisch zelfvernietigend lijkt.
Een oprechte en pragmatische dialoog met Rusland zou vereisen dat West-Europa deze aannames loslaat. Het zou ook betekenen dat de houding van morele superioriteit die daaruit voortvloeit, moet worden opgegeven. Dit is geen eenvoudige verschuiving: het houdt in dat het blok zijn begrip van macht en soevereiniteit moet herzien.
Een tweede noodzakelijke stap zou zijn om nuchter te erkennen dat de belangen van de EU ophouden waar die van Rusland beginnen. Net zoals Moskou ooit de toetreding van de Baltische staten tot de NAVO als een geopolitieke realiteit heeft aanvaard, moet Brussel accepteren dat Oekraïne, in welke vorm dan ook, in de strategische focus van Rusland zal blijven. Het West-Europese beleid moet rond dit feit worden opgebouwd, en niet rond ideologische verhalen over een existentiële strijd tussen democratieën en autocratieën.
Ten slotte zou de EU, voordat de betrekkingen met Moskou echt kunnen verbeteren, zich duidelijker van Washington moeten distantiëren. Ondanks de huidige spanningen met de regering-Trump hopen veel leiders nog steeds dat de storm zal overwaaien en dat de trans-Atlantische betrekkingen weer hun oude patroon zullen aannemen. Maar dat is waarschijnlijk een illusie. Pas als deze illusie verdwijnt, zal West-Europa in staat zijn om zijn eigen langetermijnbelangen duidelijk te definiëren en in te zien hoe belangrijk samenwerking met Rusland in dat verband kan zijn.
Dit alles zal niet snel gebeuren. Betekenisvolle veranderingen zullen waarschijnlijk pas beginnen met een gedeeltelijke generatiewisseling in de politieke klasse van de EU. Leiders die hun carrière hebben opgebouwd op confrontaties met Rusland zullen geleidelijk plaatsmaken voor meer pragmatische figuren. De eerste tekenen hiervan kunnen binnen een jaar zichtbaar worden, met verkiezingen in Frankrijk en Italië. Een meer beslissend keerpunt zou kunnen komen met de verkiezingscyclus in Duitsland en Groot-Brittannië in 2029, tenzij er tussentijdse verkiezingen plaatsvinden. In dat jaar staan ook verkiezingen voor het Europees Parlement op het programma.
Als aan het einde van die cyclus figuren als Kaja Kallas in de Europese diplomatie worden vervangen door politici die dichter bij de pragmatische lijn van Giorgia Meloni staan, zal dat een teken zijn dat West-Europa zich eindelijk aanpast aan een realistischer beeld van de wereld. Dat zou op zijn beurt de deur kunnen openen naar een geleidelijke de-escalatie met Rusland. Tot dan zal confrontatie waarschijnlijk het dominante kader blijven. Niet omdat dat onvermijdelijk is, maar omdat de EU haar eigen politieke en strategische heroverweging nog niet heeft afgerond.
©Vitaly Ryumshin
Reactie.
Het is eigenlijk van de zotte! We laten ons leiden door een stel WEF politici die bewust bezig zijn de bevolking te demoniseren. Alles dat ooit waarde had wordt onder onze voeten afgebroken. De gezondheidszorg, de AOW, de pensioenen. Meerdere zaken die zo veranderen dat de bevolking hier financieel en mentaal last van heeft. Het gekste is dat de bevolking nog steeds niet de moed heeft hier iets aan te doen.
Ze lezen nog steeds de leugens die kranten verspreiden. Ze kijken nog steeds naar Jinek, Pauw en dergelijke programma’s en lezen nog steeds kranten die hen de politieke leugens duur verkopen. Vroeger had je tenminste nog een krant nodig on de kachel aan te steken. Ook dat is ons afgenomen. Alles elektrisch, alles duurder.
Wat wel een goed iets is voor de mensen die hun kachel of cv niet kunnen betalen is een elektrisch deken. Die kan je gebruiken als je op je koude bank zit. Kost slechts 9 cent per uur!
De WEF beffertjes, de figuren die hun land verraden door orders aan te nemen van de WEF bazen, moeten door de bevolking weg gejaagd worden. Dat kan door massaal de straat op te gaan en zonder enig geweld te eisen wie moeten verdwijnen. Maak dan ook meteen duidelijk wie je als bevolking wel als volksvertegenwoordiger wilt. Het moet ergens beginnen! Laat het dan Nederland zijn. Goed dat de Nederlandse bevolking zichzelf zoveel respecteert dat ze werkelijk zelf kiezen door wie ze geregeerd wil worden. Niet de door de stemcomputer gemanipuleerde keuze die het WEF voor ons heeft gemaakt. Wat de partijen die nu denken de macht te hebben worden door Lidewij de Vos stuk voor stuk in hun hemd gezet. Alleen trekken deze figuren zich daar niets van aan! En juist dat is de macht die ze hebben, ze trekken zich nergens iets van aan.
De VVD verraad zichzelf en de Nederlandse bevolking door weer de baas te spelen en toch mee te regeren alsof Rutte nog steeds in de Nederlandse politiek zit. Rutte die volkomen zich als een idioot gedraagt om de Europese bevolking het idee te geven dat we worden aangevallen door Rusland. En dat terwijl president Poetin een niet aanvals- verdrag heeft gestuurd om te zeggen dat hij Europa niet zal aanvallen. Oh, daar hebt u niet over gehoord?
Logisch, dat is nu precies wat ik bedoel. De media mag hier niets over zeggen. Wanneer ze dat wel doen beschrijven ze dit als een truc van Poetin om ons zand in de ogen te strooien. Of op een andere manier worden de zaken verdraaid om de bevolking niet de werkelijkheid voor te houden. En zo moddert het maar door.
Wanneer de bevolking steeds verkeerde informatie krijgt kan het nooit een goede beslissing nemen. En dat weten de politici die nu de macht hebben maar al te goed. Nu de VS haar ware gezicht heeft laten zien, kan het niet anders zijn dan dat politici hun oogkleppen afdoen. Maar dat is tevens een zelfbeschuldiging. En niets is moeilijker dan te accepteren dat ze enorme fouten hebben gemaakt.
Maar er is een gezegde. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
