Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 6 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur.
Ondanks aanvankelijke misrekeningen toch werkt. De Europeanen willen een staakt-het-vuren bereiken in Oekraïne, terwijl Rusland een alomvattend vredesakkoord eist. Rusland heeft daar redenen voor die in Europa nog nauwelijks aan bod zijn gekomen, maar die in Rusland steeds openlijker worden genoemd.
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
Het is algemeen bekend dat de Europese supporters van Oekraïne een zo snel mogelijk staakt-het-vuren eisen, terwijl Rusland eerst een alomvattend vredesakkoord voor Oekraïne eist. Ook de redenen hiervoor zijn bekend: de Europeanen willen een adempauze voor Oekraïne bereiken om het land opnieuw te bewapenen, hun troepen te versterken en hun posities te versterken. De Europeanen willen geen serieuze onderhandelingen met Rusland, die ze nu al zouden kunnen voeren, maar willen een wapenstilstand bereiken om de gevechten na een bepaalde tijd weer te hervatten, terwijl Rusland het conflict niet wil bevriezen, maar definitief wil oplossen.
Dat is bekend, maar er is nog iets dat zelden wordt genoemd, schrijft Thomas Röper.
De mislukte strategie van Rusland
Ik denk dat iedereen het er inmiddels over eens is dat de oorspronkelijke strategie van Rusland enigszins naïef was en heeft gefaald. Oorspronkelijk had men in Rusland waarschijnlijk echt gehoopt dat de invasie van Oekraïne in februari 2022 in Kiev zo’n grote schok zou veroorzaken dat het regime vanzelf zou vallen of dat het leger een staatsgreep zou plegen, waardoor er in Kiev krachten aan de macht zouden komen die misschien niet pro-Russisch zijn, maar in ieder geval rationeel en redelijk zijn en daarom begrijpen dat Oekraïne als staat alleen een kans heeft als het als neutraal land, als buffer of zelfs als brug tussen de EU en Rusland fungeert.
Het idee van Rusland was naïef, omdat de VS en de EU sinds 2014 in Oekraïne zo’n sterk netwerk van aanhangers hebben opgebouwd, met hun mensen op sleutelposities in het bestuur en de bureaucratie en ook in het leger, dat het onrealistisch was te hopen dat een kleine schok voldoende zou zijn om een machtswisseling in Kiev teweeg te brengen.
Dat werd in Rusland uiterlijk in april 2022 ook begrepen, toen Kiev de reeds bijna afgeronde vredesonderhandelingen in Istanboel onder druk van het Westen afbrak en aankondigde dat de beslissing op het slagveld moest worden genomen.
Op dat moment werd het voor alle besluitvormers in Rusland duidelijk dat het land in oorlog was met het hele Westen, dat Oekraïne wilde gebruiken om Rusland te verzwakken – of, zoals het in het Westen werd geformuleerd, “om Rusland een strategische nederlaag toe te brengen” – en het was eveneens duidelijk dat er op moest worden gereageerd. De vraag was alleen: hoe?
De twee mogelijkheden
Op dat moment waren er twee mogelijkheden. De eerste zou zijn geweest om Oekraïne in een bliksemoorlog te veroveren. Destijds zou dat nog vrij eenvoudig mogelijk zijn geweest als Rusland al zijn militaire potentieel had ingezet, temeer omdat het Oekraïense leger toen nog niet zo goed bewapend was als later het geval zou zijn. Het had toen nog nauwelijks moderne luchtverdediging, geen westerse tanks en artillerie, en de drones, die de oorlogsvoering inmiddels volledig hebben veranderd en snelle opmarsen bijna onmogelijk hebben gemaakt, bestonden toen ook nog niet. En het feit dat de Russische strijdkrachten destijds vrij gemakkelijk binnen enkele dagen tot aan Kiev waren opgerukt, bevestigt dat ook.
Maar wat zou Rusland hebben bereikt met een snelle opmars en de verovering van Oekraïne? Voor Rusland zou dat een Pyrrusoverwinning zijn geweest, die twee zeer onaangename gevolgen voor Rusland zou hebben gehad: ten eerste zou Rusland een Oekraïne hebben veroverd waar het vervolgens, vooral in het westen van het land, geconfronteerd zou zijn geweest met een partizanenoorlog die daadwerkelijk het potentieel had gehad om Rusland te verzwakken, omdat die oorlog nauwelijks te winnen zou zijn geweest.
Ten tweede, en dat is waarschijnlijk nog belangrijker, zou dat hebben betekend dat het Westen, dat in Oekraïne oorlog voert tegen Rusland, daarna nog steeds over zijn volledige wapenarsenaal zou hebben beschikt, wat het gevaar van een voor Rusland gevaarlijke hete oorlog in Europa zou hebben vergroot.
De tweede mogelijkheid die Rusland in april 2022 had, was het beginnen van een uitputtingsoorlog, waarin het Oekraïense leger zou worden versleten en het Westen zijn volledige wapenarsenaal zou leegmaken door al zijn wapens naar Oekraïne te sturen om Oekraïne in staat te stellen de uitputtingsoorlog te doorstaan. Omdat het duidelijk was dat de Russische wapenproductie aanzienlijk efficiënter was dan die van het Westen, zag men in Rusland de kans om een uitputtingsoorlog te kunnen winnen.
En dat is precies wat er is gebeurd. In het Westen geeft men vandaag toe dat de eigen wapenarsenalen leeg zijn en dat de westerse wapenindustrie niet zo snel wapens en munitie kan produceren als ze in Oekraïne worden verbruikt, terwijl Rusland deze problemen niet heeft. Tot grote schrik van westerse analisten heeft Rusland vandaag, ondanks de verliezen in de oorlog, bijvoorbeeld duizend tanks meer dan vóór de oorlog.
Terugkijkend kan ik me zelfs herinneren dat een officier van het Russische ministerie van Defensie me dat in het vroege voorjaar van 2022 vrij openlijk vertelde, want toen ik hem vroeg wat men nu wilde doen nadat Kiev de onderhandelingen had afgebroken, zei hij me met berustende spijt in zijn stem dat men de tegenstander nu gewoon moest “vermalen”.
Rusland heeft toen dus heel bewust ingezet op een uitputtingsoorlog, waarbij de tegenstander (dus niet zozeer Oekraïne als wel vooral het Westen) zijn eigen reserves zou opgebruiken. Rusland zag de tegenstander toen al niet in de eerste plaats in Oekraïne, maar in het Westen en zijn wapenarsenalen, want als de arsenalen van het Westen leeg zijn, zal het nauwelijks een oorlog met Rusland kunnen beginnen.
De Europese veiligheidsorde
Dat brengt ons bij de volgende Russische eis, die steeds weer uit Moskou te horen is. Rusland eist niet alleen een alomvattend vredesakkoord voor Oekraïne, maar ook steeds expliciet een nieuwe veiligheidsorde voor Europa. Hoe Rusland zich een dergelijke veiligheidsorde voorstelt, heeft het in december 2021 al bekendgemaakt in desbetreffende voorstellen aan de VS en de NAVO: wederzijdse terugtrekking van troepen uit de gemeenschappelijke grenzen, een kernwapenvrij Europa, geen manoeuvres meer in de buurt van de gemeenschappelijke grenzen, enzovoort. Zoals bekend hebben de NAVO en de VS eind januari 2022 zelfs geweigerd om hierover te onderhandelen, waardoor de weg naar escalatie was uitgestippeld.
Mocht er op een gegeven moment toch serieus worden onderhandeld, dan zal het waarschijnlijk gaan om een definitieve vredesregeling, niet alleen voor Oekraïne, maar voor heel Europa. Dat is in ieder geval het doel van de Russische regering.
En aangezien de wapenarsenalen van de Europeanen leeg zijn en zij ook economisch en financieel met de rug tegen de muur staan, zal Rusland bij deze onderhandelingen waarschijnlijk in een veel sterkere positie verkeren.
Rusland lijkt sinds de afbreking van de onderhandelingen in Istanboel in april 2022 naar dit doel te hebben toegewerkt. En met succes. De vraag is alleen wanneer de Europeanen eindelijk tot een realistische inschatting van hun situatie komen en bereid zijn tot uitgebreide gesprekken over een nieuwe veiligheidsarchitectuur in Europa, want hoe langer ze dat uitstellen, hoe zwakker hun eigen onderhandelingspositie wordt.
Een nieuwe Europese veiligheidsorde zou ook voorkomen dat de Europeanen een oorlog ontketenen als ze over een paar jaar hun wapenarsenalen weer hebben aangevuld, want bij een nieuwe veiligheidsorde hoort nu eenmaal ook een nieuw ontspanningsbeleid, dat een latere escalatie in ieder geval zou bemoeilijken.
Het probleem EU
Het probleem is echter dat de Europese politici zich zo hebben laten meeslepen door hun anti-Russische oorlogshysterie dat ze daar moeilijk weer uit kunnen komen. Bovendien zouden ze in dat geval echte problemen hebben om hun bevolking uit te leggen waarom ze hebben afgezien van welvaart en sociale programma’s. En ze zouden de mensen in Europa al helemaal niet kunnen uitleggen waarom er nog steeds zoveel geld in bewapening moet worden gestoken, als er toch een nieuwe veiligheidsorde in Europa is.
En voor sommige van deze Europese politici gaat het daarbij waarschijnlijk niet alleen om het verlies van ambten, maar om veel meer, gezien de wijdverbreide corruptie in de EU. Laten we niet vergeten dat geen van de Europese supporters van Oekraïne heeft geklaagd toen in Kiev het Minditsch-schandaal aan het licht kwam, waarbij de naaste omgeving van Zelensky minstens honderd miljoen dollar heeft gestolen van het geld dat vanuit Europa was gestuurd om de Oekraïense energie-infrastructuur te repareren en te beschermen.
Dat het schandaal slechts het topje van de ijsberg is, mag voor iedereen duidelijk zijn. En het schandaal vond plaats onder de ogen van de door het Westen gestuurde “anticorruptiewaakhonden”, waardoor niemand gelooft dat ook westerse prominenten niet bij de Oekraïense corruptie betrokken zijn.
Gezien de enorme bedragen die de Europeanen naar Oekraïne hebben gestuurd, zullen er in Europa – als de oorlog niet eindigt met een overwinning van Europa op Rusland, maar omgekeerd – waarschijnlijk veel vragen worden gesteld aan de verantwoordelijke politici over waar al dat geld is gebleven. Daarom staat er voor de Europese supporters van Oekraïne waarschijnlijk veel meer op het spel dan alleen hun ambten.
Daarom zijn ze niet geïnteresseerd in vrede met Rusland en zetten ze in op een voortzetting van de oorlog tegen Rusland, ook al is dat eigenlijk irrationeel, omdat de oorlog voor hen niet te winnen is.
Komt er oorlog in Europa?
Er lijken echter wel degelijk heethoofden in Europa te zijn die inzetten op een hete oorlog tegen Rusland, ook in Europa. Ik heb vaak bericht over de provocaties in de Oostzee, die duidelijk bedoeld zijn om vroeg of laat een gewapend conflict met Rusland uit te lokken.
Wat daarbij echt zorgwekkend is, is dat ook vooraanstaande Europese militairen blijkbaar inzetten op een oorlog tegen Rusland, althans zo klinken ze. Om maar twee voorbeelden te noemen: de Franse chef-staf heeft in november verklaard dat Frankrijk bereid moet zijn om in een mogelijk conflict met Rusland “zijn kinderen te verliezen”. In december sloot luchtmaarschalk Sir Richard Knighton, de chef van de Britse generale staf, zich hierbij aan en zei hij dat het belangrijk was om eerlijk te zijn tegenover de gezinnen en huishoudens in heel Groot-Brittannië over wat het betekent om voorbereid te zijn op “een reeks reële, fysieke bedreigingen”. Zonen en dochters, collega’s, veteranen, zij zouden allemaal een rol spelen, vervolgde Knighton. “Opbouwen, dienen en, indien nodig, vechten. En steeds meer gezinnen zullen ervaren wat het betekent om offers te brengen voor onze natie”, aldus de Brit.
Ook Duitse generaals lijken nauwelijks te kunnen wachten op een oorlog met Rusland. Zo zei luitenant-generaal Christian Freuding, inspecteur van het leger van de Bundeswehr, dat men “klaar is voor de strijd van vanavond” en voerde hij met de in Litouwen gestationeerde Duitse soldaten al rituelen bij fakkellicht uit, die schrikbarend duidelijk aan de Wehrmacht deden denken.
Het is dus niet duidelijk hoe de EU zal beslissen. Zullen uiteindelijk de haviken die een oorlog met Rusland willen uitlokken, de overhand krijgen? En dat terwijl de VS meer dan duidelijk te kennen geven dat ze daar niet aan mee zullen doen? Of zullen de verstandigen de overhand krijgen, die beseffen dat elke dag dat de EU Oekraïne steunt, de situatie voor de EU alleen maar verslechtert?
Hoe de EU ook beslist, in Rusland lijkt men in het voorjaar van 2022 de juiste beslissing te hebben genomen door in te zetten op een uitputtingsoorlog, want als de Europese landen echt een oorlog tegen Rusland zouden willen voeren, zou Rusland het voordeel aan zijn kant hebben wat betreft wapens, munitie en uitrusting. En daar zal op korte en middellange termijn niets aan veranderen.
©Thomas Röper.
Reactie.
Dank Thomas! Weer een geweldig goede analyse van deze situatie.
Hieruit blijkt dat de EU een beleid voert dat alleen maar kan mislukken. Helaas zal de hele Europese bevolking hier de dupe van worden. Ondanks dat EU landen als Hongarije, Tsjechië, Slowakije, Polen en misschien Italië niet meedoen en plannen hebben de EU te verlaten omdat ze niet hun bevolkingen willen blootstellen aan deze dictatuur uit de EU onder leiding, wat zeg ik nu, van Ursula von der Leyen.
Dat maakt al dat het aantal NAVO landen worden beperkt die niet meevechten. Voordat de EU en de NAVO voldoende wapens hebben geproduceerd of gekocht van de VS om een al verloren oorlog tegen Rusland te beginnen zullen meerdere landen uit de EU zich hebben bedacht en ook geen soldaten en wapens willen leveren om een al verloren oorlog te beginnen.
Wat ik me ook afvraag is of de Europese bevolking wel bereid is zoveel mogelijke slachtoffers te leveren om een oorlog te beginnen. Want uiteindelijk is het een bevolking die alle producten moeten leveren die een oorlog nodig heeft. Zelfs het geld voor een dergelijke oorlog moet van de bevolking komen. Tot nu toe hebben burgers niet voldoende geprotesteerd tegen de oorloghitzerij van de politici. maar dat zal zeker komen wanneer die burgers doorhebben in welke gevaarlijke positie ze worden gemanoeuvreer.
Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die dit niet willen. Wanneer deze mensen voldoende achterban hebben kunnen er mogelijkheden ontstaan die inhouden dat de verantwoordelijken gearresteerd zullen worden. Dat hun bezittingen, tot diep in hun families , in beslag wordt genomen en hen een lange gevangenisstraf wacht.
Wanneer ik kijk naar de Nederlandse politici die een oorlog willen vraag ik me af of er nog voldoende eerlijke mensen zijn die ons land kunnen besturen. Ook het aantal ambtenaren zullen dan drastisch verminderd worden. Dat kan alleen maar goed zijn gezien het grote aantal ambtenaren dat nu teveel invloed hebben op de politiek van Nederland.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
