Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 6 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur.
De Verenigde Staten verschuiven hun focus van mondiaal leiderschap en claimen nu speciale rechten in naburige regio’s
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
Als er één thema was dat het Amerikaanse buitenlandse beleid in 2025 samenbracht, dan was het wel een beslissende verschuiving van de retoriek van ‘mondiaal leiderschap’ naar een onbeschaamde aanspraak op privileges binnen de eigen geopolitieke omgeving. Donald Trump sluit het jaar af zoals hij het begon, en geeft daarmee aan dat Washington van plan is de machtsverhoudingen tussen regio’s opnieuw te definiëren.
De laatste stap in deze richting was de benoeming van Jeff Landry, gouverneur van Louisiana en trouwe bondgenoot van Trump, tot speciaal gezant van de VS voor Groenland. Zijn mandaat is duidelijk: een manier vinden om dit autonome Deense gebied bij de Verenigde Staten te voegen. Trump opperde dit idee al lang voordat hij terugkeerde naar het Witte Huis en is daar sindsdien niet van afgeweken, schrijft Fyodor Lukyanov.
Hoe een dergelijke ambitie zich verhoudt tot het internationaal recht, is vanuit het perspectief van Trump niet relevant. De praktische obstakels zijn enorm: Denemarken is verontwaardigd, de meeste Groenlanders zijn tegen het idee en het vooruitzicht dat een NAVO-lid met geweld grondgebied van een ander lid verwerft, is ondenkbaar. Op zichzelf lijkt de Groenland-zet misschien weer een excentrieke uitspatting, maar in de bredere context van 2025 weerspiegelt het een diepere verschuiving in de structuur van de internationale betrekkingen.
Tijdens de hoogtijdagen van de liberale globalisering werd nabijheid als een secundaire factor beschouwd. Nieuwe technologieën leken afstand te doen verdwijnen; partnerschappen konden net zo gemakkelijk over de hele wereld worden gesmeed als over een grens. In die omgeving fungeerde de Verenigde Staten als een ‘buur’ voor iedereen – een verre macht waarvan de voorkeuren minstens evenveel gewicht in de schaal legden als die van directe geografische partners.
De logica werd begin jaren 2000 treffend samengevat door een Centraal-Aziatische leider, die opmerkte dat zijn land “drie grote buren had: Rusland, China en de Verenigde Staten”. De invloed van Washington werd als vanzelfsprekend mondiaal beschouwd. Sommige landen probeerden een evenwicht te vinden tussen deze machten. Andere leunden gretig op hun verre beschermer, om later te ontdekken dat het negeren van echte buren zijn eigen politieke kosten met zich meebrengt.
De regering-Trump heeft met deze filosofie gebroken. Eerst in retoriek, daarna in de praktijk en ten slotte in doctrine.
Aan het begin van het jaar begon het Witte Huis Groenland, Canada en het Panamakanaal openlijk aan te merken als gebieden van bijzonder strategisch belang. Tegen de herfst was de druk op Venezuela sterk toegenomen, wat een weerspiegeling was van de hernieuwde overtuiging van Washington dat de politieke uitkomsten in zijn ‘nabije buitenland’ in overeenstemming moesten zijn met de voorkeuren van de VS. En in december werd deze verschuiving vastgelegd in de nieuwe Nationale Veiligheidsstrategie, die formeel een door Trump geherinterpreteerde versie van de Monroe-doctrine als leidend principe van het Amerikaanse buitenlandse beleid nieuw leven inblies.
De twee eeuwen geleden afgekondigde doctrine van James Monroe verklaarde het westelijk halfrond gesloten voor Europese interventie. Hoewel deze doctrine in antikoloniale bewoordingen was geformuleerd, institutionaliseerde zij de verdeling van de wereld in invloedssferen, waarbij Zuid-Amerika in feite tot achtertuin van Washington werd verklaard. Na 1945 raakte het echter uit de mode om openlijk naar deze benadering te verwijzen. Het VN-systeem bracht de ideeën van soevereine gelijkheid en niet-inmenging naar voren, althans op het niveau van het publieke debat.
Trump laat zich niet beperken door dergelijke subtiliteiten. Juridische normen en diplomatieke conventies bepalen zijn wereldbeeld niet – en dat is precies wat het huidige moment zo veelzeggend maakt. In plaats van zich te profileren als een welwillende mondiale manager, claimt Washington nu voorrechten in zijn directe omgeving en behandelt het de rest van de wereld als ondergeschikt.
Deze transformatie heeft diepere wortels dan het temperament van Trump. De pandemie was een keerpunt. De plotselinge ineenstorting van internationale verbindingen in 2020 legde bloot hoe kwetsbaar lange toeleveringsketens en uitgebreide onderlinge afhankelijkheden kunnen zijn. In een moment van crisis waren de enige betrouwbare partners diegenen die fysiek dichtbij waren. De wereld herstelde zich uiteindelijk van de eerste schok, maar de strategische les bleef: integratie over lange afstanden kan van de ene op de andere dag verdwijnen, of dat nu door gezondheidscrises, sancties, politieke conflicten of economische druk komt.
Nu houdt elke serieuze macht rekening met dergelijke verstoringen en geeft zij prioriteit aan wat geografisch en logistiek veilig is. Veiligheid, in brede zin, weegt steeds zwaarder dan markt rationaliteit. In die zin markeert 2025 een mijlpaal in de herordening van prioriteiten.
Macht wordt niet langer gezien als iets dat van bovenaf wordt geprojecteerd via uitgebreide allianties en mondiale instellingen. In plaats daarvan wordt macht van onderaf opnieuw opgebouwd: eerst de buurt, dan de regio, dan al het andere.
De Verenigde Staten hebben de toon gezet, maar ze staan lang niet alleen. Israël probeert het politieke landschap van het Midden-Oosten te hertekenen om wat het beschouwt als existentiële veiligheid te garanderen. Turkije streeft naar een trans regionale expansie, gekaderd in de taal van de Turkse wereld. Andere landen gaan in een vergelijkbare richting. Territorium is weer belangrijk. De klassieke geopolitiek, die lange tijd als achterhaald werd beschouwd, beleeft een revival.
Een wereld die is georganiseerd rond invloedssferen kan niet stabiel zijn, maar de aard van de instabiliteit verandert. In plaats van ideologische confrontaties op wereldschaal zien we een mozaïek van regionale conflicten, elk gevormd door hun eigen historische en culturele logica.
Voor Rusland is deze realiteit bijzonder belangrijk. Onze meest gevoelige en strategisch belangrijke omgeving blijft wat we al lang onze ‘nabije buitenland’ noemen. In het post-globale tijdperk wordt deze ruimte nog centraler. Met de afronding van het conflict in Oekraïne begint een kwalitatief nieuwe fase. Het zal een fase zijn waarin Moskou opnieuw moet leren hoe het moet opereren binnen een competitief kader van regionale invloed, in plaats van ervan uit te gaan dat mondiale systemen en instellingen voor stabiliteit kunnen zorgen.
Als 2025 iets heeft aangetoond, dan is het wel dat de wereld afstapt van de illusie van universele integratie. Grote mogendheden keren terug naar de geografie, herstellen hun controle over de gebieden die het dichtst bij hen liggen en herdefiniëren wat verantwoordelijkheid binnen die grenzen betekent. De Verenigde Staten, die ooit erop stonden de hele wereld naar hun evenbeeld te vormen, leiden nu die transitie, niet door een voorbeeld van terughoudendheid, maar door openlijk speciale rechten op te eisen waar zij menen dat hun belangen het diepst geworteld zijn.
©Fyodor Lukyanov
Reactie.
Zeker zal er een omwenteling komen in de verhoudingen tussen landen. Of die zullen uitvallen zoals boven beschreven is een vraag waardig.
We zien dat steeds meer landen zich willen aansluiten bij de BRICS landen die staan voor een multipolaire wereldhandel. Landen behouden hiermee hun soevereiniteit en kunnen allemaal gebruik maken van dezelfde wettelijke regels die voor elk aangesloten land gelden.
Is het in deze structuur dan nog wel zinvol om je blik te richten naar andere landen en die willen veroveren.
Want het lijkt mij dat landen die zijn aangesloten bij de BRICS landen uitsluiting tot gevolg zal hebben uit die BRICS overeenkomsten en dan sta je met je handel op de markt zonder dat er kopers zijn.
Wanneer de BRICS landen goede voorwaarden scheppen om te mogen toetreden zal er zeker een regel zijn die zegt dat er uitsluiting is wanneer je probeert delen of hele landen op te slokken omdat ze zich niet kunnen verdedigen tegen een grotere broer. Daarop zullen zeker represailles komen.
Hoe meer landen zich aansluiten bij de BRICS landen des te beter dit is voor de wereldvrede.
We hebben zoveel oorlogen gehad omdat de VS de hoogmoed had te denken dat ze de politieagent van de wereld konden spelen. Maar vooral gefocust waren op hun eigenbelang en regels. Internationale regens en wetten aan je laars lappen is geen goed buurmanschap!
Bij al de oorlogen die de VS in samenwerking met andere NAVO landen heeft gevoerd, hebben ze eigenlijk ook allemaal verloren. De aangebrachte schade is nooit terugbetaald en het aantal slachtoffers wordt geschat op 5 miljoen.
Maar we moeten ons ook niet vergissen in de macht van de VS! Is die macht wel zo groot, of zit er een andere macht achter de VS? Een macht die nu nog steeds groter is als de denkbeeldige macht van de VS!
Is het Israël die tot nu toe de werkelijke macht heeft in de VS. Is Trump nog steeds afhankelijk van de macht van Israël, net als Europa buigt voor deze macht.
Lees dan nog eens het artikel dat ik plaatste op Gedachtenvoer.nl “Israël en de eeuwige oorlogszucht van de Khazaren.”, Waar de Khazaren in de tegenwoordige wereld de macht hebben door chantage, misbruik, dwang en de angst door hen vermoord te worden. Wat de reden is dat er nog steeds geen vrede in in Oekraïne omdat dat land in het verleden het woonland was van deze Khazaren.
Zo lang deze Khazaren deze macht kunnen behouden zal er nooit vrede zijn op deze wereld.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
