Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 5 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur,
in de VS is de revolutie reeds van start gegaan januari 2025
6. De moderne mutaties
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
Het malthusianisme stierf niet met het Britse imperium – het evolueerde. Elke generatie herontdekte het politieke nut van het geven van de schuld voor armoede aan de armen in plaats van aan economische systemen. De theorie veranderde om zich aan te passen aan nieuwe machtsstructuren, maar de essentiële functie bleef ongewijzigd: het beschermen van privileges door ongelijkheid te naturaliseren.
De Koude Oorlog gaf het malthusianisme een nieuwe urgentie. In 1974 maakte Henry Kissingers National Security Study Memorandum 200 bevolkingsbeheersing tot een expliciet onderdeel van het veiligheidsbeleid van de VS. Het geheime document stelde dat de bevolkingsgroei in ontwikkelingslanden met strategische hulpbronnen een “bedreiging voor de nationale veiligheid” vormde. De echte angst was niet overbevolking, maar politieke macht. Landen met een groeiende bevolking zouden betere prijzen voor hun hulpbronnen kunnen eisen of een onafhankelijke ontwikkelingskoers kunnen varen.
NSSM 200 richtte zich op dertien landen voor speciale interventie, waaronder India, Brazilië, Mexico en Nigeria – allemaal rijk aan hulpbronnen die de Amerikaanse economie nodig had. Het document waarschuwde dat jonge bevolkingsgroepen revolutionair zouden kunnen worden. Het was beter om hun aantal te verminderen dan het risico te lopen de toegang tot goedkope grondstoffen te verliezen. Voor het eerst in de Amerikaanse geschiedenis werd het malthusianisme officieel overheidsbeleid, dat werd nagestreefd door middel van voorwaardelijke hulp, sterilisatieprogramma’s en de bevordering van bevolkingsbeperking als ontwikkelingsbeleid.
Denis Rancourt’s analyse van roofzuchtige globalisering onthult de diepere structurele krachten die deze malthusiaanse mutaties aansturen. Hij identificeert twee cruciale transformaties in het mondiale financiële systeem – de opheffing van Bretton Woods in 1971 en de ontbinding van de Sovjet-Unie in 1991 – die elk nieuwe ideologische rechtvaardigingen voor extractie vereisten. De verschuiving van vaste wisselkoersen naar financialisering in 1971 viel precies samen met het geautomatiseerde malthusianisme van de Club van Rome en de intensivering van bevolkingsbeperking als officieel beleid van de VS. Dit was geen toeval, maar coördinatie: toen het traditionele kolonialisme onhoudbaar werd, rechtvaardigden nieuwe verhalen over schaarste en overbevolking de voortdurende exploitatie van hulpbronnen onder het mom van zorg voor het milieu.
Het meest onthullende moment kwam in 2005-2006, toen Rancourt een explosieve, gelijktijdige verviervoudiging van de berichtgeving over klimaatverandering in 27 landen documenteerde – niet veroorzaakt door een klimatologische gebeurtenis, maar precies samenvallend met de oprichting van het Center for Environmental Markets door Goldman Sachs en de opkomst van “cap and trade” in zowel de academische literatuur als Google Books. Dezelfde financiële instellingen die hadden geprofiteerd van eerdere golven van grondstofwinning, positioneerden zich nu om te profiteren van de klimaatcrisis, waarbij de malthusiaanse logica opnieuw als dekmantel diende. Zoals David F. Noble opmerkte, werd klimaatverandering “een kans om winst te maken” met investeringsbanken als “centrale deelnemers”. De armen zouden worden uitgesloten van koolstofverbruik, terwijl de financiële markten nieuwe derivaten creëerden op basis van kunstmatige schaarste – hetzelfde patroon dat Malthus oorspronkelijk had gerechtvaardigd, nu verpakt in milieuretoriek.
De Groene Revolutie van de jaren zestig en zeventig belichaamde perfect de neo-Malthusiaanse logica. Verkocht als de oplossing voor de honger in de wereld, was ze in werkelijkheid bedoeld om landhervormingen te voorkomen. Zoals Engdahl documenteert, promootten de Rockefeller en Ford Foundations de industriële landbouw niet om de hongerigen te voeden, maar om politieke veranderingen te voorkomen. Door de landbouw afhankelijk te maken van dure inputs – hybride zaden, kunstmest, pesticiden – creëerde de Groene Revolutie nieuwe vormen van afhankelijkheid en concentreerde ze het landbezit. Landen die voorheen zelfvoorzienend waren op het gebied van voedsel, werden importeurs. Boeren die van het land werden verdreven, zorgden voor een toename van de stedelijke sloppenwijken. De daaruit voortvloeiende armoede werd vervolgens toegeschreven aan overbevolking, en niet aan de systematische vernietiging van duurzame lokale landbouw.
Het rapport “Limits to Growth” van de Club van Rome uit 1972 gaf het malthusianisme een modern, geautomatiseerd gezicht. Met behulp van frauduleuze computermodellen die geen rekening hielden met technologische vooruitgang, voorspelde het een dreigende catastrofe als gevolg van uitputting van hulpbronnen. Engdahl noemt het “Malthus met computergraphics” – dezelfde statische kijk op hulpbronnen, dezelfde negering van menselijke creativiteit en aanpassingsvermogen, dezelfde conclusie dat de armen minder kinderen moeten krijgen in plaats van dat de rijken minder moeten consumeren.
Tegenwoordig is de malthusiaanse logica alomtegenwoordig in discussies over klimaatverandering en de milieucrisis. In plaats van het feit aan te pakken dat de rijkste 1% twee keer zoveel CO2 uitstoot als de armste 50%, richten sommige milieuactivisten zich op de bevolkingsgroei in Afrika en Azië. De mensen die het minst verantwoordelijk zijn voor de klimaatverandering, krijgen de schuld ervan. Zoals beschreven in de kritiek van het Hampton Institute, gebruikt dit “klimaatkolonialisme” milieubelangen om dezelfde oude interventies te rechtvaardigen: bevolkingsbeperking voor het Mondiale Zuiden, terwijl de consumptiepatronen in het Noorden onaangetast blijven.
De hedendaagse versie is subtieler, maar niet minder schadelijk. Structurele aanpassingsprogramma’s leggen bezuinigingen op in naam van fiscale verantwoordelijkheid. Landroof voor biobrandstoffen of CO2-compensatie verdrijft miljoenen mensen in naam van duurzaamheid. Ontwikkelingshulp wordt gekoppeld aan bevolkingsprogramma’s. De taal is verschoven van morele terughoudendheid naar reproductieve rechten, van raciale superioriteit naar culturele verschillen, maar de onderliggende structuur blijft hetzelfde: de machtigen creëren schaarste en geven vervolgens de machtelozen de schuld.
Wat het moderne neomalthusianisme bijzonder verraderlijk maakt, is de manier waarop het progressieve taalgebruik overneemt. Bevolkingsbeperking wordt “gezinsplanning”. Grondstofwinning wordt “duurzame ontwikkeling”. Landroof wordt “natuurbehoud”. Hetzelfde beleid dat ooit onder de vlag van het imperium werd gevoerd, wordt nu gevoerd onder de vlag van mensenrechten en milieubescherming.
[Noot HM] “Wat in deze serie; “De grote leugen,…” duidelijke naar voren komt is de kunstmatige armoede die nu over Europa uitgerold wordt middels de Russische olie boycot, de daarmee kunstmatig gestegen energie prijzen en het wegtrekken van de energie afhankelijke bedrijven zoals Autobouwer Stellantis die plant de volledige productie in Europa stil te leggen. Abarth, Alfa Romeo, Chrysler, Citroën, Dodge, DS Automobiles, Fiat, Jeep, Lancia, Maserati, Opel, Peugeot, Ram Trucks, en Vauxhall. Tel daarbij op de Chemtrails en uitrol van 5G frequentie netwerken, de afbraak van dammen in geheel de EU, en het rampen scenario energie / economie / opwarming sprookje lijkt compleet“
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
