Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 5 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur,
in de VS is de revolutie reeds van start gegaan januari 2025
De architectuur van misleiding, hoe ‘draagkracht’ werkt
Voordat we de geschiedenis van de mythe van de overbevolking gaan volgen, is het cruciaal om de retorische mechanismen te begrijpen die deze mythe zo hardnekkig maken. ‘Draagkracht’ is niet alleen onjuist, het is op zo’n nauwkeurig afgestemde manier onjuist dat het onmogelijk te weerleggen is. Dit is geen toeval. Zo vermomt ideologie zich als wetenschap.
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
Een gedachtebeëindigend cliché – Zodra iemand ‘draagkracht’ accepteert, stopt het onderzoek. Complexe vragen over politieke economie worden gereduceerd tot eenvoudige rekenkunde. Waarom is er armoede? Te veel mensen. Waarom is er milieuvervuiling? Te veel mensen. Waarom zijn er hongersnoden? Te veel mensen. De uitdrukking verhindert analyse van de werkelijke oorzaken – landconcentratie, financiële speculatie, opzettelijke onderontwikkeling. Het is een antwoord dat vragen verhindert.
Een motte-and-bailey-argument – De ‘motte’ (het verdedigbare standpunt) is de waarheid dat de aarde eindig is. Niemand ontkent dit. Maar de “bailey” (de echte bewering die wordt gedaan) is dat het huidige lijden natuurlijk is en dat bepaalde bevolkingsgroepen moeten worden gecontroleerd. Wanneer ze worden uitgedaagd op het gebied van bevolkingscontrole, trekken voorstanders zich terug naar de motte: “Ontken je dat de aarde grenzen heeft?” Eenmaal veilig, keren ze terug naar het bevorderen van de bailey: sterilisatieprogramma’s, voorwaardelijke hulp, het voorkomen van ontwikkeling. De redelijke premisse schermt de onredelijke conclusie af.
Een reificatiefout – “Draagkracht” klinkt wetenschappelijk, zoals draagvermogen in de techniek – iets wat je kunt berekenen. Maar voor mensen is het geen meetbaar getal, maar een politiek construct dat volledig afhankelijk is van aannames over technologie, distributie en sociale organisatie. De draagkracht van een samenleving die stenen werktuigen gebruikt, verschilt van die van een samenleving die kernenergie gebruikt. Toch wordt het concept behandeld alsof het net zo meetbaar is als zwaartekracht.
Een naturalistische drogreden – Politieke keuzes over de verdeling van hulpbronnen, het gebruik van technologie en economische systemen worden witgewassen door middel van “natuurlijke” draagkracht. Wanneer miljoenen mensen verhongeren terwijl graan wegrot in pakhuizen, is dat geen falend beleid, maar een natuurlijke correctie. Wanneer technologie wordt onthouden aan ontwikkelingslanden, is dat geen imperialisme, maar respect voor natuurlijke grenzen. Voorwaardelijke sociale regelingen lijken onveranderlijk.
Een kafka-val – Het oneens zijn wordt bewijs van de waarheid ervan. Wijs erop dat mensen consequent de voorspelde grenzen hebben overschreden? Dan krijg je te horen dat dit bewijst dat we in een “overshoot” zitten. Wijs op de dalende vruchtbaarheid? Dat is bewijs dat we “de capaciteit hebben bereikt”. Haal technologische oplossingen aan? Die zijn ‘tijdelijk’ en “niet duurzaam”. Wijs op historische mislukte voorspellingen? Dat betekent alleen maar dat de catastrofe nog dichterbij is. Elke observatie bevestigt de theorie.
Een onweerlegbare premisse – Voor dierpopulaties maakt draagkracht testbare voorspellingen mogelijk. Voor mensen duwt elke mislukte voorspelling de catastrofe alleen maar verder naar voren. Malthus voorspelde in 1798 een dreigende ramp. Paul Ehrlich beloofde dat honderden miljoenen mensen in de jaren zeventig zouden verhongeren. De Club van Rome voorspelde dat de hulpbronnen in 2000 uitgeput zouden zijn. Als de apocalyps niet komt, laten ware gelovigen de theorie niet varen, maar passen ze de tijdlijn aan. Het is geen wetenschap, maar eschatologie.
Fundamenteel gezien is het een depolitiseringstechniek: het haalt de menselijke factor uit de vergelijking en zet politieke problemen die om gerechtigheid vragen om in technische problemen die om beheer vragen. In plaats van te vragen “Wie beheert de hulpbronnen en waarom?”, vragen we “Hoeveel mensen kan de aarde onderhouden?” In plaats van systemen van ontginning en uitbuiting aan te vechten, debatteren we over demografische prognoses. Macht verdwijnt achter de schijnbaar neutrale taal van de ecologie.
Het is essentieel om deze mechanismen te begrijpen, omdat ze in de hele geschiedenis die volgt terugkomen. Van Malthus tot het moderne klimaatdiscours: dezelfde retorische trucs laten politieke keuzes lijken op natuurlijke feiten, veranderen slachtoffers in problemen en zetten solidariteit om in dwaasheid. Als je eenmaal de mechanismen doorziet, kun je ze niet meer negeren.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
