Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 5 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur,
in de VS is de revolutie reeds van start gegaan januari 2025
Een essay –
Hoe Malthus en de Oost-Indische Compagnie overbevolking uitvonden om hun imperium te rechtvaardigen
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
Hoe een geplagieerde vergelijking de perfecte misdaad werd: de slachtoffers zelf de schuld geven van hun armoede. Van de miljoen doden tijdens de Ierse hongersnood tot het huidige klimaatkolonialisme, het malthusiaanse denken heeft elke moderne genocide gerechtvaardigd door politieke keuzes om te zetten in natuurwetten. De Britten moesten uitleggen waarom hun industriële revolutie naast ongekende rijkdom ook ongekende ellende had veroorzaakt, dus verzonnen ze overbevolking. De theorie blijft bestaan omdat ze nog steeds dezelfde meesters dient: kunstmatige schaarste omzetten in kosmische onvermijdelijkheid, solidariteit omzetten in dwaasheid en goede mensen ervan overtuigen dat het laten lijden van anderen een hoger doel dient. Dit is het verhaal van hoe het imperium leerde moord wiskunde te noemen.
Voorwoord
Ik heb een paar jaar met tussenpozen aan dit essay gewerkt, maar het was een recente discussie over de ‘draagkracht’ en ‘beperkte hulpbronnen’ van de planeet die me ertoe bracht het af te maken, schrijft Unbekoming.
Ik geloof niet in het idee van een ‘draagkracht’, net zoals ik niet geloof in ‘veilig en effectief’, het algemeen belang of in Climate Change™.
Dit zijn geen tegendraadse standpunten omwille van het tegendraadse. Het zijn erkenningen dat bepaalde ‘wetenschappelijke feiten’ functioneren als ‘snelle gedachten’ op imperiaal niveau – ideeën die zo vanzelfsprekend waar lijken dat ze verder denken verhinderen en de geest gevangen houden in vooraf bepaalde conclusies over schaarste, angst en de noodzaak van gecentraliseerde controle door de ‘elite’.
Het concept van draagkracht, toegepast op mensen, gaat ervan uit dat we als bacteriën in een petrischaal zijn – we verbruiken hulpbronnen tot we tegen een muur aanlopen en instorten. Maar mensen creëren hulpbronnen door middel van technologie en sociale organisatie. We hebben zand omgezet in siliciumchips, lucht in meststoffen, zonlicht in elektriciteit. De ‘grenzen’ blijven zich terugtrekken omdat het model verkeerd is. We zijn geen consumenten maar scheppers, geen monden maar geesten.
Toch blijft deze malthusiaanse logica met opmerkelijke vasthoudendheid bestaan. Opgeleide en medelevende mensen geloven oprecht dat het helpen van de armen in de wereld om kinderen te krijgen een bedreiging vormt voor de planeet. Dat de vruchtbaarheid in Afrika de beschaving in gevaar brengt. Dat er gewoonweg te veel mensen zijn. Deze overtuigingen voelen wetenschappelijk, natuurlijk en onvermijdelijk aan.
Maar dit zou een simpele waarheid moeten zijn: de enige mensen die de gezinsgrootte mogen bepalen, zijn man en vrouw. Punt uit. Geen beleidsmakers van de overheid, geen VN-agentschappen, geen miljardair-filantropen, geen klimaatactivisten, geen economieprofessoren – alleen de twee mensen die het leven creëren en opvoeden. Wanneer koppels echt vrij zijn om te kiezen, met accurate informatie en zonder dwang of manipulatie, regelt de rest zich vanzelf. Welvaart matigt op natuurlijke wijze de vruchtbaarheid. Onderwijs vergroot de mogelijkheden. Veiligheid vermindert de behoefte aan kinderen als verzekering. De demografische transities die in Europa eeuwen hebben geduurd, vinden elders in enkele decennia plaats wanneer mensen echte vrijheid en kansen hebben. Maar dat is precies wat malthusianisten niet kunnen toestaan, omdat vrije mensen die vrije keuzes maken niet de crises veroorzaken die interventie rechtvaardigen. In plaats daarvan krijgen we synthetische hormonen die aan tieners worden opgedrongen, financiële druk die kinderen onbetaalbaar maakt, propaganda die vruchtbaarheid beschamend maakt, en een cultuur die het creëren van leven als een milieudelicten beschouwt. Juist de mensen die geen zeggenschap zouden moeten hebben over voortplanting – verre bureaucraten en bedrijfsbelangen – hebben zichzelf tot scheidsrechters gemaakt over wie kinderen mag krijgen en hoeveel.
Zoals dit essay zal aantonen, is dit alles een dekmantel voor het misbruik door oligarchieën en hun imperiums. Elke hongersnood in de moderne geschiedenis is het gevolg van beleid. Elk “overbevolkt” land is opzettelijk onderontwikkeld gehouden. Elke oproep tot bevolkingsbeperking heeft de rijkdom beschermd en de armoede bestraft. De theorie die begon als Britse imperiale propaganda blijft bestaan omdat ze nog steeds dezelfde functie vervult: systemische uitbuiting doen voorkomen als een natuurwet.
Het meest verraderlijke is hoe het malthusianisme wreedheid doet voorkomen als wijsheid. Het verandert solidariteit in dwaasheid, mededogen in gevaar en menselijke bloei in een existentiële bedreiging. Het overtuigt goede mensen ervan dat het laten lijden van anderen een hoger doel dient.
Dit essay volgt dat bedrog vanaf de geplagieerde vergelijkingen van Malthus via de door Ierland veroorzaakte hongersnood, de koloniale uitbuiting van India en het huidige klimaatkolonialisme. Het patroon verandert nooit: creëer schaarste, geef de bevolking de schuld, stel “oplossingen” voor die juist de systemen versterken die het probleem veroorzaken.
We worden niet geconfronteerd met een bevolkingscrisis. We worden geconfronteerd met een machtscrisis: te weinig mensen die te veel hulpbronnen beheersen. Zodra we dat duidelijk inzien, worden andere toekomsten mogelijk.
De architectuur van misleiding: hoe ‘draagkracht’ werkt
Voordat we de geschiedenis van de mythe van de overbevolking gaan volgen, is het cruciaal om de retorische mechanismen te begrijpen die deze mythe zo hardnekkig maken. ‘Draagkracht’ is niet alleen onjuist, het is op zo’n nauwkeurig afgestemde manier onjuist dat het onmogelijk te weerleggen is. Dit is geen toeval. Zo vermomt ideologie zich als wetenschap.
Een gedachtebeëindigend cliché – Zodra iemand ‘draagkracht’ accepteert, stopt het onderzoek. Complexe vragen over politieke economie worden gereduceerd tot eenvoudige rekenkunde. Waarom is er armoede? Te veel mensen. Waarom is er milieuvervuiling? Te veel mensen. Waarom zijn er hongersnoden? Te veel mensen. De uitdrukking verhindert analyse van de werkelijke oorzaken – landconcentratie, financiële speculatie, opzettelijke onderontwikkeling. Het is een antwoord dat vragen verhindert.
Een motte-and-bailey-argument – De ‘motte’ (het verdedigbare standpunt) is de waarheid dat de aarde eindig is. Niemand ontkent dit. Maar de “bailey” (de echte bewering die wordt gedaan) is dat het huidige lijden natuurlijk is en dat bepaalde bevolkingsgroepen moeten worden gecontroleerd. Wanneer ze worden uitgedaagd op het gebied van bevolkingscontrole, trekken voorstanders zich terug naar de motte: “Ontken je dat de aarde grenzen heeft?” Eenmaal veilig, keren ze terug naar het bevorderen van de bailey: sterilisatieprogramma’s, voorwaardelijke hulp, het voorkomen van ontwikkeling. De redelijke premisse schermt de onredelijke conclusie af.
Een reificatiefout – “Draagkracht” klinkt wetenschappelijk, zoals draagvermogen in de techniek – iets wat je kunt berekenen. Maar voor mensen is het geen meetbaar getal, maar een politiek construct dat volledig afhankelijk is van aannames over technologie, distributie en sociale organisatie. De draagkracht van een samenleving die stenen werktuigen gebruikt, verschilt van die van een samenleving die kernenergie gebruikt. Toch wordt het concept behandeld alsof het net zo meetbaar is als zwaartekracht.
Een naturalistische drogreden – Politieke keuzes over de verdeling van hulpbronnen, het gebruik van technologie en economische systemen worden witgewassen door middel van “natuurlijke” draagkracht. Wanneer miljoenen mensen verhongeren terwijl graan wegrot in pakhuizen, is dat geen falend beleid, maar een natuurlijke correctie. Wanneer technologie wordt onthouden aan ontwikkelingslanden, is dat geen imperialisme, maar respect voor natuurlijke grenzen. Voorwaardelijke sociale regelingen lijken onveranderlijk.
Een kafka-val – Het oneens zijn wordt bewijs van de waarheid ervan. Wijs erop dat mensen consequent de voorspelde grenzen hebben overschreden? Dan krijg je te horen dat dit bewijst dat we in een “overshoot” zitten. Wijs op de dalende vruchtbaarheid? Dat is bewijs dat we “de capaciteit hebben bereikt”. Haal technologische oplossingen aan? Die zijn ‘tijdelijk’ en “niet duurzaam”. Wijs op historische mislukte voorspellingen? Dat betekent alleen maar dat de catastrofe nog dichterbij is. Elke observatie bevestigt de theorie.
Een onweerlegbare premisse – Voor dierpopulaties maakt draagkracht testbare voorspellingen mogelijk. Voor mensen duwt elke mislukte voorspelling de catastrofe alleen maar verder naar voren. Malthus voorspelde in 1798 een dreigende ramp. Paul Ehrlich beloofde dat honderden miljoenen mensen in de jaren zeventig zouden verhongeren. De Club van Rome voorspelde dat de hulpbronnen in 2000 uitgeput zouden zijn. Als de apocalyps niet komt, laten ware gelovigen de theorie niet varen, maar passen ze de tijdlijn aan. Het is geen wetenschap, maar eschatologie.
Fundamenteel gezien is het een depolitiseringstechniek: het haalt de menselijke factor uit de vergelijking en zet politieke problemen die om gerechtigheid vragen om in technische problemen die om beheer vragen. In plaats van te vragen “Wie beheert de hulpbronnen en waarom?”, vragen we “Hoeveel mensen kan de aarde onderhouden?” In plaats van systemen van ontginning en uitbuiting aan te vechten, debatteren we over demografische prognoses. Macht verdwijnt achter de schijnbaar neutrale taal van de ecologie.
Het is essentieel om deze mechanismen te begrijpen, omdat ze in de hele geschiedenis die volgt terugkomen. Van Malthus tot het moderne klimaatdiscours: dezelfde retorische trucs laten politieke keuzes lijken op natuurlijke feiten, veranderen slachtoffers in problemen en zetten solidariteit om in dwaasheid. Als je eenmaal de mechanismen doorziet, kun je ze niet meer negeren.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
