Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 5 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur,
in de VS is de revolutie reeds van start gegaan januari 2025
Dit is een lang artikel, maar van levensbelang en voor uw vrijheid!
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
Van een haperende economie tot stijgende criminaliteit, Frankrijk heeft genoeg problemen. Maar gezien de recente gebeurtenissen lijkt de regering nog een andere dreiging op het oog te hebben: social media. Eerder deze maand startte het Openbaar Ministerie een strafrechtelijk onderzoek naar Elon Musks X, wegens vermeende buitenlandse inmenging door middel van algoritme-manipulatie, en veroordeelde het platform voor het verspreiden van “haatdragende” inhoud. Dit volgde op een politie-inval in het hoofdkwartier van het Rassemblement National, de grootste oppositiepartij van Frankrijk, na de start van weer een dubieus onderzoek naar campagnefinanciering.
De Vijfde Republiek staat hierin niet alleen. De westerse democratie wordt bedreigd – niet door “buitenlandse vijanden” of “extreemrechtse populisten,” maar door haar eigen elites. Of het nu in Groot-Brittannië, Duitsland of Ierland is, censuur is in heel Europa en daarbuiten aan de orde van de dag geworden, terwijl afwijkende meningen steeds vaker worden gecriminaliseerd en rechtsstelsels worden ingezet om oppositie te onderdrukken. De afgelopen maanden zijn deze trends geëscaleerd tot directe aanvallen op de fundamentele instellingen van democratisch bestuur. In Roemenië bijvoorbeeld werd een hele verkiezing ongeldig verklaard omdat deze een verkeerde uitslag opleverde, terwijl andere landen soortgelijke maatregelen overwegen, schrijft Thomas Fazi.
In theorie gebeurt dit alles in naam van de verdediging van de democratie. In werkelijkheid is het doel duidelijk: de heersende elites helpen hun greep op de macht te behouden in het licht van een historische ineenstorting van hun legitimiteit. Of ze daarin zullen slagen, valt nog te bezien. Wat wel duidelijk is, is dat er enorm veel op het spel staat. Als de elites erin slagen hun controle met steeds autoritairder middelen te versterken, zal het Westen een nieuw tijdperk van gecontroleerde democratie – of democratie in naam alleen – ingaan. Als ze falen en er geen coherent alternatief is, kan het ontstane vacuüm leiden tot toenemende instabiliteit, sociale onrust en een systeemcrisis. Hoe dan ook, de vooruitzichten voor de toekomst van de westerse democratie zijn somber.
Critici waarschuwen al jaren voor deze door de elite aangestuurde democratische achteruitgang. Al in 2000 bedacht politicoloog Colin Crouch de term “postdemocratie” om te beschrijven dat westerse samenlevingen weliswaar de uiterlijke kenmerken van vrijheid hadden, maar in toenemende mate een betekenisloze façade waren geworden. Verkiezingen waren volgens Crouch strak geregisseerde spektakels geworden, georkestreerd door professionele overtuigers die opereerden binnen een gedeelde neoliberale consensus – pro-markt, pro-bedrijfsleven, pro-globalisering – en kiezers weinig keuze boden op het gebied van fundamentele politieke of economische kwesties. Burgers speelden een passieve rol en stonden machteloos tegenover de politieke en zakelijke macht. Politiek, aldus Crouch, “glijdt terug naar de controle van bevoorrechte elites op een manier die kenmerkend is voor pre-democratische tijden.”
Crouch schreef dit op het hoogtepunt van wat Francis Fukuyama de beroemde “einde van de geschiedenis” noemde. Volgens de politicoloog markeerden het einde van de Koude Oorlog en de wereldwijde triomf van de westerse liberale democratie het “eindpunt van de ideologische evolutie van de mensheid.” Latere omwentelingen – vooral na de financiële crisis van 2007-2008 – maakten een einde aan elke illusie dat de geschiedenis tot stilstand was gekomen. Fukuyama’s kernargument was echter niet zozeer dat de klok van de geschiedenis was stilgevallen, maar dat er vanaf dat moment geen wezenlijke uitdaging meer zou zijn voor de liberale democratie en het marktkapitalisme, die als het hoogtepunt van de sociale evolutie werden beschouwd.
Een tijdlang bleek Fukuyama’s voorspelling juist. De historische nederlaag van het socialisme verkleinde de ideologische ruimte in het Westen, waardoor elke fundamentele uitdaging voor het kapitalisme werd uitgesloten en een technocratisch, gedepolitiseerd bestuursmodel kon ontstaan, geschraagd door de “TINA”-consensus (There Is No Alternative) rond het neoliberalisme, dat draait om individuele verantwoordelijkheid, marktdominantie en globalisering. Linkse protesten, tegen globalisering of de oorlog in Irak, slaagden er niet in om door te dringen tot de formele politiek. Integendeel, een groot deel van links na de Koude Oorlog, dat de klassenstrijd had ingeruild voor liberaal-kosmopolitische identiteitspolitiek, werd een legitimerende kracht voor een agressief “progressief neoliberalisme” – een fusie van pseudo-progressivisme en neoliberaal economisch beleid.
Geopolitiek gezien stelde de status van ‘hypermacht’ de VS in staat om agressief hun mondiale hegemonie te doen gelden en een unipolaire ‘nieuwe wereldorde’ te creëren. Dit werd ondersteund door structurele economische verschuivingen binnen het Westen: de teloorgang van de traditionele industrie en het Fordistisch-Keynesiaanse sociale contract, vervangen door diensten, versnippering van arbeid, onzekerheid en fragmentatie. In de meeste westerse landen daalde de werkgelegenheid in de productiesector met een derde tot de helft in absolute cijfers. Dit verpulverde de arbeidersklasse als een verenigd politiek subject en vernietigde tegelijkertijd de vakbonden en andere materiële symbolen van de naoorlogse massapolitiek.
Deze historische trend werd nog versterkt door beleid dat bewust gericht was op het verminderen van de onderhandelingsmacht van de arbeiders (antivakbondswetgeving, flexibilisering van de arbeidsmarkt) en het bevorderen van geprivatiseerd consumentisme en apathie. Ondertussen werden besluitvormingsprocessen steeds meer afgeschermd van democratische druk, voornamelijk door het afstaan van nationale prerogatieven aan supranationale instellingen en superstaats bureaucratieën zoals de Europese Unie. Deze strategie van depolitisering van de democratie leidde tot wat sommigen “postpolitiek” hebben genoemd: een regime waarin politiek spektakel floreert, maar waarin systemische alternatieven voor de neoliberale status quo niet alleen worden onderdrukt, maar ook onmogelijk worden gemaakt. De Amerikaanse journalist Thomas Friedman beschreef het postpolitieke neoliberale regime treffend als een regime waarin “beleidskeuzes worden gereduceerd tot Pepsi of Coca-Cola” – kleine variaties binnen een onbetwist kader.
Het concept van postpolitiek raakt onvermijdelijk aan dat van democratie. Een minimalistische visie op democratie, die alleen gericht is op regels en verkiezingen, suggereert dat zij het “einde van de geschiedenis” heeft overleefd, aangezien formele instellingen bleven bestaan en in sommige gevallen zelfs werden uitgebreid (zoals in voormalige communistische staten). Maar de substantiële democratie – dat wil zeggen het vermogen van burgers om actief invloed uit te oefenen op het overheidsbeleid en de politieke agenda – is drastisch uitgehold. Zonder systemisch alternatief zijn de politiek en de substantiële democratie verzwakt, met als gevolg een dalende opkomst bij verkiezingen. Men zou kunnen zeggen dat het kenmerkende aspect van postdemocratie is dat, ondanks het bestaan van verkiezingen, de meerderheid niet regeert – althans niet in de causale zin van het daadwerkelijk bepalen van beleidsresultaten. In plaats daarvan zijn macht en invloed geconcentreerd in handen van een kleine subgroep van de samenleving.
Sinds auteurs als Crouch voor het eerst deze uitholling van de democratie van binnenuit constateerden, is de situatie natuurlijk exponentieel verslechterd, vooral in de nasleep van de financiële crisis. De postdemocratische politiek van het neoliberale tijdperk is in de jaren 2010 zelfs nog verder geïntensiveerd en steeds repressiever en autoritairder geworden. In de EU hebben de supranationale instellingen (met name de ECB en de Europese Commissie) onder het mom van het aanpakken van de financiële crisis en de eurocrisis hun bevoegdheden drastisch uitgebreid en zonder democratische controle begrotingsregels en structurele hervormingen opgelegd aan de lidstaten.
Naast deze institutionele verschuivingen mengden niet-gekozen elites zich steeds meer in de democratische processen van de lidstaten. Een goed voorbeeld hiervan is de “monetaire coup” van de ECB tegen Berlusconi in 2011, waarbij de centrale bank de premier in feite dwong af te treden door zijn vertrek als voorwaarde te stellen voor verdere steun aan Italiaanse obligaties en banken. De financiële chantage van de regering-Tsipras in Griekenland is een ander voorbeeld. Al deze gebeurtenissen samen hebben sommige waarnemers ertoe gebracht te suggereren dat de EU een “postdemocratisch prototype” aan het worden was – een prototype dat fel gekant is tegen zowel nationale soevereiniteit als democratie.
De verwoesting die de financiële crisis achterliet en de door de elite opgelegde bezuinigingen die daarop volgden, voedden halverwege het eerste decennium van deze eeuw de eerste grote anti-establishmentopstanden van onze eeuw: de Brexit, Trump, de Gele Hesjes en het groeiende anti-EU-sentiment in heel Europa. Deze massale bewustwording leek het einde van het einde van de geschiedenis in te luiden, een wijdverbreide afwijzing van de neoliberale orde van na de Koude Oorlog. Toch zijn deze uitdagingen uiteindelijk mislukt – ze werden door het establishment geabsorbeerd of geneutraliseerd door middel van repressie en ideologische tegenaanvallen.
In die zin kan de pandemie, afgezien van haar epidemiologische aard, worden geïnterpreteerd als een “diepgaande structurele gebeurtenis” die deze autoritaire centralisatie van de macht heeft versneld. Regeringen hebben het gevaar van het virus opgeblazen om democratische procedures terzijde te schuiven, samenlevingen te militariseren, vrijheden aan banden te leggen en ongekende maatregelen van sociale controle in te voeren – en daarmee de democratische politiek “bevroren” en de laatste restjes energie van de populistische bewegingen van eind 2010 ondermijnd.
Een soortgelijke autoritaire dynamiek kwam weer op gang met het conflict tussen Rusland en Oekraïne, waarbij het media-politieke establishment kritische stemmen tegen het harde optreden van het Westen belasterde, censureerde en zelfs bestrafte. Iets meer dan een maand geleden heeft de EU in een schokkend en volstrekt ongekend besluit drie EU-burgers sancties opgelegd – een reisverbod voor de EU en bevriezing van hun bankrekeningen – omdat zij zich schuldig zouden hebben gemaakt aan “pro-Russische propaganda..
Tegelijkertijd zijn er nieuwe populistische bedreigingen voor de gevestigde orde ontstaan, voornamelijk vanuit rechts. Maar tot nu toe zijn ook deze er niet in geslaagd de status quo te verstoren, deels omdat de steeds impopulairder en gedelegitimeerde elites in het Westen hun toevlucht hebben genomen tot steeds brutere vormen van onderdrukking om de verkiezingsuitslagen te beïnvloeden en deze uitdagingen de kop in te drukken. Het geval van Roemenië betekende een noodlottige escalatie: de elites, gesteund door de NAVO en de EU, hebben de uitslag van de presidentsverkiezingen ongeldig verklaard en de populistische kandidaat uitgesloten op basis van ongefundeerde beschuldigingen van Russische inmenging.
Deze gebeurtenissen wijzen op een verontrustende trend: de elites beperken zich niet langer tot het “managen” van verkiezingsuitslagen met “zachte” of heimelijke middelen – manipulatie van de media, censuur, rechtszaken, economische druk en inlichtingenoperaties. Ze zijn veeleer steeds meer bereid om de formele structuren van de democratie volledig af te schaffen. Achteraf gezien lijkt het door Crouch beschreven “postdemocratische” tijdperk van technocratisch manager realisme in vergelijking daarmee nog vrij onschuldig. Al deze repressie wordt uitgevoerd in naam van de verdediging van de democratie tegen zogenaamde interne bedreigingen (populisten) en externe bedreigingen (buitenlandse tegenstanders). Het wordt echter steeds duidelijker dat het werkelijke doel ervan het versterken van de macht van de elite is.
De meeste anti-establishment analyses van de huidige ‘crisis van de democratie’ berusten echter op onjuiste veronderstellingen: dat de huidige fase afwijkt van een historische norm, dat het naoorlogse sociaal-democratische kapitalisme echt democratisch was en dat een terugkeer daarnaar mogelijk is. Deze veronderstellingen houden geen stand bij nader onderzoek.
De westerse liberale democratie, zelfs in haar meest minimale vorm als representatieve regering op basis van algemeen kiesrecht, is een zeer recent fenomeen. Het volledige kiesrecht voor mannen kwam pas tussen het midden van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw in een beperkt aantal landen tot stand. Het kiesrecht voor vrouwen kwam over het algemeen pas na de Tweede Wereldoorlog. Effectief stemrecht voor raciale minderheden, zoals Afro-Amerikanen, kwam pas decennia later. Kortom, democratie in de vorm van algemeen kiesrecht voor volwassenen, ongeacht vermogen, eigendom, ras of klasse, bestaat nog maar enkele decennia. Voorheen was het het exclusieve domein van de bezittende elite, of gebaseerd op geslacht of huidskleur.
Bovendien gaat democratie, zoals hierboven opgemerkt, over iets veel wezenlijkers dan alleen het uitoefenen van het stemrecht. Als democratie iets betekent, moet zij burgers in staat stellen invloed uit te oefenen op de koers van de staat en de politieke agenda te bepalen op het gebied van fundamentele kwesties, of het nu gaat om immigratie, buitenlands beleid of de algemene koers van het sociaal en economisch beleid. Het is moeilijk te beweren dat de westerse democratie in die zin bloeit. Maar dan blijft er nog één vraag over: als “echte democratie” nu dood is, heeft ze dan ooit geleefd?
Gedurende een relatief korte periode – grofweg tussen de jaren veertig en zeventig – hebben we inderdaad een vorm van democratie gekend die beslist inhoudelijker was dan wat we vandaag kennen. In deze decennia, die vaak worden omschreven als de “gouden eeuw” van het kapitalisme, werden de arbeidersklassen voor het eerst in de geschiedenis geïntegreerd in de politieke systemen van het Westen. Daardoor kregen zij aanzienlijke invloed op de politieke agenda, wat leidde tot een aanzienlijke uitbreiding van de sociale, economische en politieke rechten, in een context van toenemende politisering van de massa’s. Het contrast met de postpolitieke periode is inderdaad zeer groot.
Toch zou het verkeerd zijn om het Westen van het midden van de vorige eeuw te idealiseren. Zelfs toen bleef de democratie in wezenlijke zin sterk beperkt. Hoewel de heersende klassen onder druk van volksbewegingen, de Koude Oorlog en de dreiging van sociale onrust gedwongen waren om het kiesrecht uit te breiden en een reeks politieke en sociale rechten te erkennen, deden zij dat niet vrijwillig. Integendeel, zij werden vaak gedreven door de angst dat de massa’s een reële bedreiging zouden kunnen vormen voor de gevestigde sociale orde – dat arbeiders de democratie zouden kunnen gebruiken om de bestaande machtsverhoudingen omver te werpen.
Als gevolg daarvan beperkten de westerse elites, naast economische concessies, ook de democratische participatie op verschillende manieren. Moderne constitutionele systemen – waaronder ontluikende supranationale systemen zoals het Europees Hof van Justitie, opgericht in 1952 – beperkten de volkssoevereiniteit expliciet. Gekozen regeringen werden verhinderd om bepaalde economische of sociale beleidsmaatregelen te nemen of zelfs bestaande internationale allianties ter discussie te stellen. Ondertussen verschoof de macht. Parlementen werden zwakker en technocraten en rechters kregen meer macht, waarbij elk op hun eigen manier bewezen dat ze nationale wetten konden terzijde schuiven. Dit werd vaak gerechtvaardigd als een manier om de democratie te beschermen tegen wat de elites vreesden dat irrationele of destabiliserende eisen van de massa zouden kunnen zijn – een al lang bestaand argument in het liberale politieke denken dat te veel participatie van het volk gelijkstelt aan het risico van populisme, heerschappij van de massa of economische onverantwoordelijkheid.
In sommige landen werd het concept van “militante democratie” een extra middel om de wil van het volk te beperken. In Duitsland bijvoorbeeld legitimeerde het de verbanning van politieke partijen, met name de communistische partij van het land. Staatsautoriteiten, gesteund door de media en institutionele elites, onderdrukten systematisch eisen voor verdere democratisering, hetzij via politiegeweld, hetzij via delegitimeren in de media, hetzij via institutionele hervormingen. Ondertussen oefenden de westerse ‘permanente staten’ – het leger, de inlichtingendiensten en de veiligheidsapparaten – achter de schermen aanzienlijke invloed uit, doorgaans onder leiding van de VS. Dat omvatte onder meer beruchte terroristische acties om de macht van linkse partijen en bewegingen in te perken, bijvoorbeeld via Gladio. Kortom, vanaf het prille begin van de moderne liberale democratie hebben de heersende klassen actief gewerkt om de democratie binnen de grenzen van wat zij als aanvaardbare politiek beschouwden, in te dammen.
Toch slaagde de georganiseerde macht van de massa’s er een tijdlang in om de macht van het kapitaal in grotere mate dan ooit tevoren in te perken. Zoals gezegd was deze korte periode van relatief substantiële democratie echter afhankelijk van een unieke samenloop van omstandigheden. Toen deze omstandigheden vanaf het midden van de jaren zeventig afbrokkelden, viel het huwelijk tussen kapitalisme en democratie uiteen.
Von der Leyen moet EU voorbereiden op oorlog – genomineerde defensiecommissie
De val van de Berlijnse Muur markeerde het symbolische einde van dit tijdperk. In de decennia daarna zijn we getuige geweest van een gestage uitholling van democratische normen – een proces dat de laatste jaren dramatisch is versneld. Relevant in dit verband is Carl Schmitts ‘uitzonderingstoestand’, waarbij constitutionele waarborgen worden opgeschort om beslissingen op te leggen die via normale democratische kanalen niet haalbaar zijn. Maar zoals de Italiaanse filosoof Giorgio Agamben meer dan twintig jaar geleden al benadrukte, is de uitzonderingstoestand nu een permanente toestand geworden in westerse staten.
Dit is natuurlijk een paradox: als het permanent is, is het per definitie geen uitzonderingstoestand meer. Het wordt de regel. Maar is deze permanente uitzonderingstoestand uniek voor het “postdemocratische” tijdperk? Een analyse van het naoorlogse tijdperk suggereert van niet. Het is veeleer een fundamenteel kenmerk van de staat zelf, zelfs in zijn liberaal-democratische gedaante. Dit zet vraagtekens bij gangbare opvattingen over de staat: in de hele westerse wereld zijn we gewend de staat te identificeren met de uitvoerende macht en het parlement, in de veronderstelling dat deze instellingen handelen in overeenstemming met de grondwet en de rechtsstaat.
Maar dit is een misvatting: de staat valt niet samen met de instellingen van de representatieve democratie. Beide behoren tot totaal verschillende politieke sferen. Aan de ene kant is er de politiek van de staat. Aan de andere kant is er wat we volkspolitiek zouden kunnen noemen, die de volkssoevereiniteit belichaamt en wordt gekenmerkt door politieke partijen, vakbonden, sociale bewegingen en het maatschappelijk middenveld. De staat functioneert in hoge mate onafhankelijk van deze laatste, wat betekent dat hij niet alleen grotendeels onafhankelijk is van het maatschappelijk middenveld, maar ook van parlementen en zelfs van regeringen zelf.
In theorie fungeren staats bureaucratieën immers als neutrale uitvoerders van het regeringsbeleid. In werkelijkheid handelen zij echter vaak onafhankelijk van of zelfs in tegenstelling tot gekozen parlementen en regeringen, met name wanneer het gaat om het beschermen van institutionele continuïteit, wettelijke normen of belangen van de elite. Hoge en constitutionele rechtbanken spreken bijvoorbeeld vaak tegen het regeringsbeleid, vooral wanneer het gaat om controversiële kwesties zoals immigratie. De manier waarop de Bank of England het beruchte minibudget van Liz Truss heeft gedwarsboomd, is hier een ander voorbeeld van. Dit fenomeen is uiteraard veel sterker aanwezig wanneer nationale regeringen ondergeschikt zijn aan supranationale instellingen, zoals in de Europese Unie. En dan zijn er natuurlijk nog de militaire en inlichtingen bureaucratieën, die vandaag de dag aantoonbaar meer invloed uitoefenen dan ooit tevoren (zie bijvoorbeeld de Russiagate-hoax).
De staat komt zo naar voren als een sociaal organisme met een eigen interne logica en continuïteit, dat in staat is om doelen en richtingen na te streven die vaak losstaan van de doelen en richtingen die door de politieke leiders van dat moment worden verkondigd of nagestreefd. Dit is altijd zo geweest, ook al kan de staat, afhankelijk van het relatieve evenwicht tussen de klassen binnen de samenleving, soms gedwongen worden concessies te doen aan de krachten van de volkspolitiek. Met andere woorden, de huidige crisis betekent niet het plotselinge ineenstorten van de democratie, maar onthult hoe macht werkelijk werkt. De hedendaagse crisis van de westerse democratie legt de grenzen van de formele democratische instellingen bloot en brengt de logica van de staatsmacht scherp in beeld.
De toekomst ziet er helaas somber uit. De omstandigheden die de korte periode van substantiële democratie mogelijk hebben gemaakt, zijn verdwenen en zullen waarschijnlijk niet snel terugkeren. In feite is de substantiële democratie dood. Toch betekent de ontrafeling van de geopolitieke orde die ten grondslag ligt aan de westerse dominantie – die wordt uitgedaagd door de opkomst van een multipolaire orde die wordt geschraagd door de opkomst van machten als China – een ingrijpende politieke en economische verschuiving. De erosie van de westerse hegemonie verzwakt de elites, wier dominantie lange tijd berustte op zowel interne onderdrukking als machtsprojectie in het buitenland. De afnemende invloed in het buitenland verergert de binnenlandse ontevredenheid, vooral wanneer deze wordt aangewakkerd door toenemende en structurele ongelijkheid.
Deze ontrafeling legt de structurele zwakheden van het westerse systeem bloot. Zonder de geopolitieke stabiliteit en economische dominantie die ooit de interne tegenstellingen maskeerden, worden de elites kwetsbaarder. Cruciaal is dat deze achteruitgang ook de weg vrijmaakt voor een mogelijke nieuwe orde – niet alleen een geopolitieke herconfiguratie, maar een mogelijke herziening van de politieke en economische systemen. Terwijl de westerse elites worstelen met hun tanende macht, liggen er enorme kansen voor alternatieve visies op bestuur en democratie.
Wat ons te wachten staat, is niet alleen de vraag of de democratie kan worden “hersteld”, maar ook of er een nieuw politiek project kan ontstaan om het uitgeputte model van het door elites gestuurde liberalisme te vervangen. De oude orde stort in, maar de nieuwe moet nog geboren worden. In dit vacuüm kan alles gebeuren.
©Thomas Fazi.
Reactie.
Dit artikel geeft precies aan wat er mis is in de westerse landen, in de EU. De elite hebben de macht en gebruiken de politiek om die groter te maken ten koste van de bevolking!
Dat is de reden dat ik het artikel schreef voor de oprichting van een politieke partij die door de bevolking gestuurd kan worden. De oplossing van dit conflict tussen de bevolking en de elite en hun poppetjes kan alleen door de bevolking beëindigd worden! Daarom is het zeer belangrijk dat u het artikel “Een nieuwe partij”goed leest en er iets mee doet om uzelf en uw gezin te beschermen tegen de opkomende dictatuur die oorlogsgeweld in zich heeft.
Het uitlokken van een oorlog tegen Rusland zal zeker zeer veel Europese en Russische levens kosten. Maar willen wij, de bevolking, het zover laten komen? Moeten wij weer zinloos op onze handen blijven zitten? Deze oorlog gaat zeker door Rusland gewonnen worden omdat Rusland het zich niet kan permitteren te verliezen. Wanneer Rusland deze oorlog wel verliest worden de grondstoffen die Rusland heeft door het westen gestolen. Rusland wil het westen gas leveren. Rusland wil ook haar andere grondstoffen verkopen aan Europa. maar het is Europa die dit niet wil.
Omdat Rusland, China, Noord Korea, Iran en meerdere landen met elkaar hebben afgesproken elkaar te helpen mocht één van de genoemde landen worden aangevallen, zal de strijd niet alleen tegen Rusland gevoerd worden, maar ook tegen de genoemde landen.
Maar willen wij, als bevolking, wachten totdat Rusland ons weer komt bevrijden als in de 2e wereldoorlog? Dat de geallieerden, Engeland, canada en de VS deels het westen hebben bevrijd kon alleen omdat de Russen via enorme opofferingen (11 miljoen soldaten) het Duitse leger zo hebben verzwakt dat dit voor de geallieerden mogelijk werd.
Nu zijn het niet alleen de nazi’s die ons bedreigen! De zionisten doen dat al langer. Die zijn nu samen om deze wereld hun rijk te maken en de bevolkingen deels te doden en te onderwerpen. Ook omvolking komt van die kant. Een bevolking die haar cultuur kwijt is kan makkelijker gemanipuleerd worden! Er is veel werk te doen om
Burgers mogen niet meer passief blijven toekijken. Er is nu een de bevolking een vrije en eerlijke kans te geven zich verder te ontwikkelen. keuze! Deze keuze is te kiezen voor deze nog op te zetten partij of we vervallen in chaos. Chaos van een opstand, een revolutie omdat de bevolking niet langer akkoord gaat met de passieve rol waarin ze gedwongen zijn.
Uiteindelijk zullen mensen hun vrijheid terug willen.
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
