Wereldwijde ‘Staatsgreep’ 5 jaar sinds 17-03-2020 zichtbare dictatuur,
in de VS is de revolutie reeds van start gegaan januari 2025
Wereldklasse schakers kennen het verschil tussen strategie en tactiek beter dan politici. Om te winnen met schaken moet je beginnen met een strategie: een langetermijnplan dat je in een superieure positie brengt. Vervolgens sluit je af met een reeks tactische zetten. Zoals Max Euwe, de Nederlandse schaakgrootmeester uit de jaren dertig, ooit opmerkte: “Strategie vereist nadenken. Tactiek vereist observatie.”
Op telegram post ik voor Gedachtenvoer en ChemtrailProtest volg ons / mij daar
https://t.me/gedachtenvoerartikelen
https://t.me/ChemtrailProtest
Het Westen is puur tactiek. Het Oosten is vooral strategie. Je hebt beide nodig, want zelfs de meest briljante kortetermijnzetten vormen samen nog geen strategie. Kijk maar naar de geschiedenis van de Amerikaanse militaire interventies sinds de Tweede Wereldoorlog. Elk daarvan had zijn kortetermijnreden, zelfs Irak. Maar is de VS daardoor veiliger geworden? Is de wereld veiliger geworden? Heeft het democratie gebracht? Is iemand daardoor beschaafder geworden? schrijft Wolfgang Münchau.
De aanval van Israël op Iran is een klassiek voorbeeld van een afweging waarbij een korte termijn tactische manoeuvre wordt gekocht ten koste van een zwakkere strategische positie op de lange termijn. Ik ben niet de eerste commentator die opmerkt dat de aanval van Israël op Iran tactisch gezien zal slagen, mogelijk met sensationeel succes, maar dat dit het nucleaire wapenprogramma van Iran niet zal stoppen. Elke toekomstige Iraanse strategische planner zal uit de laatste reeks aanvallen logischerwijs concluderen dat Iran absoluut de bom nodig heeft. Andere landen in de regio misschien ook. De grootste spijt van Oekraïne is dat het heeft ingestemd met het opgeven van zijn kernwapens uit het Sovjettijdperk. Als het land ze had gehouden, zou Poetin nooit hebben aangevallen.
Het gebrek aan strategisch denken speelt een belangrijke rol in het verval van het Westen. De grootste strategische eigen doelpunt is geweest om China en Rusland dichter bij elkaar te brengen – en Iran dichter bij beide. Deze landen vormen geen alliantie in westerse zin. Wat ze gemeen hebben, is een overkoepelend strategisch doel: onafhankelijk worden van westerse dwang.
Onze sancties, onze verboden, onze oorlogen en proxy oorlogen hebben het tegenovergestelde effect gehad van wat we beoogden. Sommige, zoals de sancties, zijn tactisch mislukt. Rusland is het Westen ontgroeid en is overgestapt op een oorlogseconomie waar de Europeanen moeite mee hebben om bij te blijven. Maar de meest ingrijpende mislukking van het beleid was strategisch. De financiële sancties hebben China en Rusland ertoe aangezet een gezamenlijk betalingssysteem te ontwikkelen.
Tot voor enkele jaren was de financiële wereld afhankelijk van de Amerikaanse dollar en de door het Westen gecontroleerde mondiale betalingsinfrastructuur. Een onderdeel daarvan was Swift, een in Brussel gevestigde semi-overheidsinstelling die de belangrijkste netwerken voor de communicatie tussen internationale banken verzorgt. Toen Rusland Oekraïne binnenviel, was een van de eerste maatregelen van de westerse regeringen om een aantal Russische banken uit Swift te sluiten, zodat ze geen transacties meer konden uitvoeren.
Het Westen bevroor ook Russische financiële activa, waarvan een groot deel in kluizen in België wordt bewaard. Rusland werd in feite door de mondiale financiële markten buitengesloten.
Het resultaat is dat Rusland, China en andere landen hun eigen parallelle financiële infrastructuur hebben ontwikkeld. Het eerste deel heet Brics Pay. Brics staat voor Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika. De naam “Brics” ontstond 25 jaar geleden als een afkorting voor de vijf nieuw ontwikkelende economieën die de meeste kans op succes hadden. De groep is sindsdien uitgegroeid tot tien landen en omvat nu ook Indonesië, Saoedi-Arabië, Egypte, de Verenigde Arabische Emiraten en Iran. Ze zijn niet zoals de NAVO of de Europese Unie. India is hier een beetje een buitenbeentje. Wat ze gemeen hebben, is de wens om onafhankelijk te zijn van westerse infrastructuurmonopolies.
Betalingssystemen zijn voor het financiële kapitalisme wat leidingen zijn voor de watervoorziening: iets waar we pas over praten als er een probleem is. Het westerse betalingsmonopolie maakt het voor de VS en Europa überhaupt mogelijk om financiële sancties op te leggen. Maar financiële sancties zijn als een taart die je kunt hebben of opeten.
“Wanneer je je monopoliepositie gaat misbruiken en sancties oplegt aan te veel landen, geef je een prikkel om uit het systeem te stappen.”
Brics Pay is ontwikkeld door wetenschappers van de Staatsuniversiteit van Sint-Petersburg. Het werkt anders dan westerse betalingssystemen. Brics Pay is gedecentraliseerd. Het heeft geen hub, geen eigenaar. Het is gebaseerd op dezelfde onderliggende technologie als cryptovaluta’s: de blockchain. Brics Pay is sanctie bestendig. Geen enkel lid kan een ander lid sancties opleggen. Als je onafhankelijk wilt worden van de VS, is het slim om te beginnen met dit betalingssysteem.
Ik heb mijn respect verloren voor vrijwel alle Rusland- en China experts in vooraanstaande denktanks, omdat ze dit cruciale element van de strategie van China en Rusland steeds verkeerd hebben ingeschat. Ze blijven ons vertellen dat China en Rusland nooit zullen samenwerken, of dat China zal ingrijpen om Poetin ervan te weerhouden een atoombom te gebruiken. De misvattingen blijven zich op alle niveaus voordoen. De vorige Amerikaanse regering heeft de dynamiek van het verbod op halfgeleiders verkeerd ingeschat, waarmee ze China nog wat langer in het digitale donkere tijdperk hoopten te houden. Ze waren verrast toen Huawei erin slaagde een geavanceerde chip in een van zijn nieuwste modellen te integreren. Het verbod op halfgeleiders is een klassiek voorbeeld van de onbedoelde gevolgen van sancties. China heeft geleerd hoe het halfgeleiders moet maken en de Russen hebben geleerd hoe ze een betalingssysteem moeten opzetten.
Ambtenaren van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken beschouwen de dollar als een politiek wapen waarmee ze hun wil aan anderen kunnen opleggen. Ze kregen slecht advies van macro-economen die hen vertelden dat geen enkele andere valuta ter wereld de dollar ooit zou kunnen uitdagen. Ze vertellen echter niet het hele verhaal. Het is waar dat geen enkele andere officiële valuta de dollar zal uitdagen. De euro begon als de op één na grootste valuta ter wereld voor deviezenreserves en is nu door goud naar de derde plaats verdrongen. Waar deze observatie de plank misslaat, is dat ze de echte dreiging niet ziet. Die dreiging komt van alternatieve betalingssystemen, cryptovaluta’s en blockchain technologieën die andere landen in staat stellen te diversifiëren zonder dat ze daarvoor nieuwe valuta’s hoeven te creëren. Macro-economen leven nog steeds in de wereld van fiatgeld en centrale banken – allemaal creaties van de moderne industriële samenleving. Maar China en Rusland veranderen het spel. Het is niet langer koek en ei.
Het probleem met onze verkeerde inschattingen is dat er geen correctiemechanisme is. Als je een financiële handelaar bent, kosten je verkeerde inschattingen je geld. Je kunt niet alles verkeerd blijven doen en verwachten dat je solvabel blijft. Dat is niet het geval in de buitenlandse politiek, omdat de mensen die deze opeenvolgende verkeerde inschattingen blijven maken, niet dezelfde mensen zijn die de prijs betalen. Het is ook de reden waarom disfunctionele economische theorieën blijven bestaan, zelfs als er geen empirisch bewijs is dat ze ondersteunt. Economen, ambtenaren van het ministerie van Buitenlandse Zaken en journalisten leven in een ruimte van wederzijds versterkende verkeerde inschattingen. Ze vieren elke tactische overwinning – en winnen nooit oorlogen.
Het Westen had ooit wel een strategie, en die heeft ons in de eerste plaats in een superieure positie gebracht. Die strategie vond zijn oorsprong in de wetenschap en werd versterkt door slimme politieke beslissingen. Maar dat is allemaal lang geleden. De Tweede Wereldoorlog was het begin van een adembenemende reeks innovaties die begon met het Manhattan Project en mede werd gefinancierd door het Amerikaanse leger: de transistor, de halfgeleider, de geïntegreerde schakeling, de personal computer, het internet en nu AI. Het was technologie die het Westen een strategisch voordeel gaf. De Europese integratie behoorde tot die categorie van grote strategische stappen, totdat deze met de uitbreiding van de EU uitmondde in een chaotische puinhoop.
China heeft twee grote strategische stappen achter elkaar gezet. De eerste was het beleid van economische modernisering van Deng Xiaoping, die in 1978 aan de macht kwam. Zoals de Nederlandse historicus Frank Dikötter in zijn meesterwerk China After Mao uitlegt, heeft het Westen de hervormingen van Deng verkeerd ingeschat als een overgang van communisme naar kapitalisme. Het werkelijke doel was om het communisme beter te laten functioneren. De hervormingen van Deng waren een langetermijnproject. Ze begonnen in de jaren tachtig en werden voortgezet door zijn opvolgers. Toen hij in 1997 stierf, bevond China zich nog in een vroeg stadium van industrialisatie. Vandaag is het een van de meest geavanceerde industriële landen ter wereld.
De tweede belangrijke strategische zet van China was het besluit van Xi Jinping om kritieke grondstoffen, zoals zeldzame aardmetalen, in te zetten om van China een onmisbare producent voor de wereld te maken. De VS plukt nog steeds de vruchten van de digitale revolutie. Maar het staat niet langer alleen. En China staat op het punt om ook op dit gebied een voortrekkersrol te gaan spelen.
Een rapport van Stanford University vertelt ons dat China meer AI – onderzoeksrapporten publiceert dan wie ook ter wereld. De grote prijs op het gebied van AI gaat naar degenen die deze technologie kunnen inzetten om AI – gebaseerde productie te creëren: fabrieken die worden bediend door intelligente robots en zijn gekoppeld aan grote datacenters die de productiestroom optimaliseren. Wat bekend staat als Industrie 4.0 heeft nog steeds grondstoffen nodig als input, maar ook op dit gebied is China beter gepositioneerd. Dat noem ik een strategie.
Je kunt tactiek zien als een mooi cadeau en strategie als een cadeau dat blijft geven. Wij westerlingen zijn van nature meer tactisch dan strategisch. We houden ervan om dicht op de bal te zitten. Dat is niet per se een slechte zaak, zolang je maar een onderliggende strategie hebt.
Schakers weten dat. Een van de grootste schaakgrootmeesters aller tijden, de Amerikaan Bobby Fischer, zei: “Tactiek vloeit voort uit een superieure positie.” Het Westen heeft die superieure positie verloren. Israël ook. Wij zijn de oudere grootmeesters van de geopolitiek, die nog één partij willen spelen.
© Wolfgang Münchau
Reactie.
Een heel goed artikel wat aangeeft dat het westen in zijn mateloze arrogantie is vergeten zichzelf te ontwikkelen. Want wat wij zeggen en doen is goed!
Wolfgang maakt één kleine misrekening. Hij schrijft dat, als Oekraïne een atoomwapen had gehad Rusland Oekraïne niet was binnengevallen. In de eerste plaats had Rusland nooit goedgevonden dat Oekraïne de beschikking over een atoomwapen mocht hebben. Dat was voor Poetin een rode lijn die hij al eerder via diplomatieke weg had aangegeven. Uiteindelijk was de coup in 2014 al een rode lijn die Poetin via diplomatieke weg heeft willen oplossen. Maar de toezeggingen van het westen via de minks akkoorden hadden ook 0,0 waarden, zoals de meeste beloften die westerse leiders deden. Dit mag trouwens wel een waarschuwing zijn voor de westerse bevolkingen die van deze leugenachtige figuren afhankelijk zijn!
Het is en was de tomeloze arrogantie die het westen nu grote parten speelt. Arrogantie komt altijd voor de val.
Er is eerlijkheid, inzicht, moed, zelfreflectie en energie nodig om dit te zien, te ervaren, te beoordelen, en te handelen om uit deze zelfgenoegzaamheid te ontsnappen.
Als ik kijk en luister naar het geblaas naar bv. Rob Jetten en ik hoor hem iets de wereld in blazen, dan weet ik dat hij spint van zelfgenoegzaamheid. Dan denk ik: ”Robby, ga een fiets jatten, dan doe je nog iets, hoe onnodig ook!”
Maar dat heb ik bij al de WEFbeffertjes die in de 2e Kamer, maar ook daarbuiten, bezig zijn de bevolking te bedonderen. Tot in de hoogste kringen toe. Die ook aanwezig zijn bij de Bilderberg nazizionisten die de arrogantie hebben te denken dat ze de wereld kunnen beheersen. Wat op zich een oude nazi gedachten is in een nieuw, maar toch versleten en verkleurt jasje. Maar het zal je opa maar zijn of je vader! Dan heb je veel van hun genen in je lijf en hersenen zitten. Je bent er dan mee behept zeggen ze wel eens. Behept zijn kan een vorm van onvermogen zijn! Maar ook iets dat je maakt tot wat je bent.
Meestal kiezen vrouwen een man waarvan ze denken dat deze man haar kan beschermen. Haar kinderen kan geven. Maar in sommige kringen geldt dit niet. Dan wordt een dergelijke keuze voor je gemaakt. Wanneer dat zo is zal de keuze voor een goede partner geld, aanzien, een toegevoegde waarde of gewoon iemand zijn die geestelijk veel sterker is dat de echtgenoot! Zodat de vrouw de kant is die de beslissingen neemt, die via haar grotere geestkracht en inzicht zeer goed past in het keuzeplaatje dat nodig is om jouw status te versterken. Dit zien we door de hele geschiedenis gebeuren.
De andere kant is dat een dergelijk vervallen huis in stand wordt gehouden tegen enorme kosten en leugens over de staat van het huis. Elk zichzelf respecterend architect zou ervoor kiezen het oude te slopen en een nieuw huis op een goede fundering te bouwen. Een huis, waar zeg maar, het grootste deel van de bevolking met plezier naar kijkt en gebruik van maakt. Maar ook onze arrogantie knaagt door en zal ook onze val zijn!
© Piki Onder dit pseudoniem publiceert de schrijver op Facebook, daar ondervindt je meer en meer censuur vandaar dat de artikelen ook hier gepubliceerd worden. Bovendien verlaten steeds meer mensen Facebook of hebben dit ‘sociale’ platform nog nooit gebruikt.
Nu je toch hier bent, …
– Henk
… Wil ik een kleine gunst aan je vragen. Regering denktanks werken samen met Facebook, Google, YouTube, Twitter en anderen om onafhankelijk denken en kritiek op overheden en grote bedrijven te censureren, en het resultaat is catastrofaal voor de onafhankelijke media. In 2019 zijn de teugels weer dramatisch verder aangehaald. ‘JIJ“, … bent dus nog de enige die websites als deze onder de aandacht kan brengen van nieuwe lezers. | Nieuw op gedachtenvoer [?], ik heb alle belangrijke artikelen in de spotlight gezet op deze ‘uitgelicht‘ pagina. Begin hier je zoektocht naar het leven buiten de Matrix.
